Robert Vuijsje - Beste vriend

Voor zijn debuutroman Alleen maar nette mensen ontving Robert Vuijsje (1970) in 2009 De Gouden Uil. Het boek werd een bestseller. De verfilming is bijna klaar. Na een verzamelaar van krantencolumns is er nu een tweede roman: Beste vriend.

Sam Green is een Joodse jongen uit Amsterdam-Zuid. Hij heeft het helemaal gemaakt, want hij wordt voor quizzen en spelprogramma’s op tv uitgenodigd, staat op de covers van de grote bladen en is een graag geziene gast bij premières en vernissages.

Iedereen kent Sam, maar waarmee is hij ook al weer beroemd geworden? Zijn vader is ook een VIP-persoon, al is zijn roem tanende. Hij is een wetenschapper die als eerste op televisie iets over HIV en AIDS kon vertellen.

Eerst was Sam de zoon van, nu is senior de vader van. Sam heeft een verhouding met de Surinaamse Venus. Hun zoontje van zes heet Sammie. Beste vriend begint met een typische Vuijsje-zin: "Hij heeft het lichaam van een neger en de hersens van een jood."

Frisse manier

Gaat de auteur verder op de maatschappijkritische weg die hij met zijn succesvolle debuut is ingeslagen? Jawel, maar op een nieuwe, frisse manier. Vuijsje beschrijft op laconieke wijze mensen met een Blackberry als 'prothese'. Berichten via Twitter, Facebook, MSN, ping, WhatsApp, sms en e-mail scrollen over de pagina’s.

Roem is de nieuwe religie. Sam is 'iemand'. Hij is tot het niveau doorgedrongen waarop het op tv er niet meer toe doet waarvan je ook alweer bekend bent. Een vraag op tv is niet een vraag zoals in het echte leven. Met een normaal gesprek heeft het niets te maken. Het is eigenlijk niet de bedoeling dat je antwoord geeft. Het is een rollenspel. Sam lijkt het koste wat kost te willen spelen.

Je bent je eigen onderwerp geworden. In dat kader is zijn absolute doel te verklaren: de eenmalige glossy SAM die in een oplage van honderdduizenden dient te verschijnen.

Dagboek

Tussen alle hilarische beschreven beslommeringen in de wereld van de Bekende Nederlander door staan dagboekstukken gericht aan de Beste vriend. Wie dat is blijft lang in het midden. Deze intermezzo’s zijn haarscherp.

Eerst kon Sam met zijn problemen nog wel terecht bij zijn jeugdvriend Vincent, maar ze zijn uit elkaar gegroeid. Sam verliest langzaam de realiteit uit het oog. Mooie scène in dit kader is als Sam en Venus naast elkaar in bed liggen en alleen het geluid van de toetsen van hun slimme telefoons te horen is.

Aangename stijl

Vuijsje heeft een aangename staccato-stijl, die heel goed in de tijdsgeest past maar tegelijk meer oproept dan je zou verwachten. Hij is de man van de lichte draai.

Wie de auteur een beetje kent, weet dat hij een ingetogen man is die beschouwend is ingesteld. Beste vriend lijkt ingegeven door de rol die de auteur als BN’er is toebedeeld. Maar het boek zit ook vol met schaamte, schuld, pijn en twijfel. Op papier geeft Robert Vuijsje zich volledig.

Lees meer over:
Tip de redactie