Chad Harbach kreeg honderden homofobe haatmails

AMSTERDAM - Het recent vertaalde De kunst van het veldspel van Chad Harbach werd eerder deze week bejubeld in DWDD. In eigen land zag de Amerikaanse auteur zijn werk hoog op de toplijsten staan van The New York Times. Toch is er "extreem uiteenlopend gereageerd" op de roman, vertelt Harbach aan NU.nl.

Foto:  Keke Keukelaar

Hoofdrolspeler in De kunst van het veldspel Mike Schwartz is de bonkige aanvoerder van het honkbalteam de Harpooners van Westish college, een tweederangs campus die alleen studenten trekt omdat de gebouwen uitkijken over het Lake Michigan.

In de meer dan honderdjarige historie heeft het college nog geen enkel aansprekend sportresultaat geboekt. Tweedejaars Schwartz ontdekt in een afgelegen plaats een jonge, iele honkbalspeler: Henry Skrimshander.

Hij neemt de knaap onder zijn hoede en stoomt hem met looptrainingen en uitputtende sessies in het krachthonk klaar voor het echte werk. Schwartz is er van overtuigd dat hij met deze ster in zijn team tot grote hoogtes kan reiken.

U was zelf korte stop in het honkbalteam van uw college, een positie waar je vaak lang moet wachten. Het heeft een behoorlijke tijd geduurd voordat u dit boek gevangen heeft.

"Grote gedeeltes heb ik geschreven toen ik net was afgestudeerd. Ik zat er toen nog te dicht op. Als adolescent denk je dat je alles perfect onder de knie hebt. De wereld is van jou.

Henry maakt ook binnen het veld een crisis door omdat hij zich realiseert dat hij buiten het veld verre van perfect functioneert. Twijfel sluipt in zijn spel. Een zelfgecreëerde crisis.

Ik heb in de afgelopen jaren iets soortgelijks doorgemaakt. Ik zat in een vacuüm en heb honderden en honderden pagina’s weggegooid. Over de hekken geknuppeld, zou je kunnen zeggen."

En nu is daar de homerun?

"Nu weet ik dat het lijfmotto van een schrijver 'wachten en afwachten wat er gebeurt' moet zijn. Maar het wachten valt me zwaar. Misschien was ik daarom in mijn tijd maar een middelmatige speler."

De rector van de school wordt hopeloos verliefd op Owen. De verhouding tussen trainer Mike en Henry heeft iets seksueels. Het feit dat Owen homo is wordt door zijn teammaten geaccepteerd. Is dat realistisch in Amerika?

"De school die ik geschilderd heb is liberaal. In die zin is het redelijkerwijs goed denkbaar dat zijn teammaten er niet mee zitten dat Owen openlijk gay is. Misschien is het voor een deel ook wel 'wishful thinking'."

Hoe is in Amerika gereageerd op het gay aspect?

"Er is extreem uiteenlopend gereageerd op mijn roman. Van de lezers van fictie kreeg ik vrijwel uitsluitend lovende woorden. Het homoseksuele aspect stoorde hen niet. Toen het boek door het grote publiek werd opgemerkt, kreeg ik honderden haatmailtjes.

Er zijn natuurlijk veel homofobe Amerikanen. Ze vonden dat mijn boek verboden moest worden. Het was volgens hen blasfemie van het heilige honkbal. Sommigen dachten een echt sportboek in handen te krijgen, een of andere heroïsch Hollywoodverhaal."

Tot vlak aan het slot van uw boek geeft u veel aan de lezer. U voldoet precies aan de verwachting. Alles komt goed. Zou je de draai die u er dan aan geeft een negentiende-eeuwse twist kunnen noemen?

"Ik ben niet op zoek gegaan naar een serieus, poëtisch einde. Het heeft zich aangediend. Bij een hedendaags Amerikaans werk verwacht men een bepaald slot: De hoofdpersoon is een held! Game over!

Het einde van De kunst van het veldspel is een eerbetoon aan de grote vertellers van de negentiende eeuw. Het maakt voor mij het verhaal helemaal rond. Het was wel de moeilijkste scène van het hele boek om te schrijven."