Juan Marsé - De laatste middagen met Teresa
De Spaanse schrijver Juan Marsé (1933) schreef twaalf epische romans, waarvan er zeven zijn verfilmd. Zijn klassieker De laatste middagen met Teresa, waarvan er miljoenen over de toonbank gingen, verschijnt nu voor het eerst in het Nederlands.
Manolo Reyes, alias de Piechemepart, is een arme jongen uit het zuiden van Spanje die vlak na de Spaanse Burgeroorlog naar Barcelona is getrokken om zijn geluk te zoeken. Hij is gezegend met het mysterieuze donkere uiterlijk van een Andalusiër.
Zijn moeder was een huishoudhulp bij een markies. Tussen het schrobben van de vloeren door wordt Manolo geboren. Noodgedwongen in een van de opkamers van de villa.
Manolo, naarstig op zoek naar aanzien, buit dit gegeven later uit. Hij liegt, leent en steelt om mooie pakken te kunnen kopen. ‘De markies’ valt in de smaak bij toeristes uit het hoge noorden. Maar Manolo wil meer.
Hij wil weg uit de sloppenwijk waar hij bij zijn stiefbroer woont en waar hij voor een oude man bijgenaamd de Kardinaal alles steelt wat los en vast zit. Langzaam ziet hij zijn vrienden verdwijnen in luizige baantjes en sleurhuwelijken.
Teresa
Op een van die partijtjes ontmoet hij de donker schone Maruja die samen met haar hoogblonde vriendin Teresa aan de boemel is. Maruja is ingetogen, maar blijkt in vuur en vlam te staan als Manolo haar volgt en via het raam van de immense strandvilla haar slaapkamer binnengaat.
Tot zijn teleurstelling blijkt Maruja slechts het dienstmeisje te zijn. Toch voelt hij een soort broederlijke verwantschap met haar en begint tegen zijn principes in een losvast verhouding met haar.
Verteller
Marsé is een verteller pur sang. Zowel Teresa als Manolo gebruiken elkaar om volwassen te worden wat betreft hun gedachtegoed en hun liefdesleven.
In de loop van het verhaal nuanceren ze beiden hun opvattingen. Is dat genoeg voor een oprechte liefde? Kun je vechten tegen de bierkaai van de conventie? Nu ja, niemand wil genezen van de ziekte die jeugd heet.
Dromen staat vrij. Zeker is dat Marsé met zijn fantasieën en zijn nooit gezochte bloemrijke taal de onherroepelijkheid van het leven mooi opfleurt. Proberen we niet allemaal te ontkomen aan de surrogaatliefde?
| Beoordeling: |
Startpagina