Verhalen helpen Leo Blokhuis muziek ordenen

AMSTERDAM – Muziekjournalist Leo Blokhuis gaat in zijn nieuwe boek The Sound Of The South op zoek naar de link tussen country- en soulmuziek en de verhalen erachter. "Als kind had ik niet zoveel met soul", zegt hij tegen NU.nl.

Foto:  ANP

The Sound Of The South volgt na zijn succesvolle boek The Sound Of The West Coast, waarin Blokhuis in Los Angeles opgenomen rockmuziek uit de periode 1965 tot en met 1979 beschreef. Tevens zaten er vier cd’s met muziek uit die periode bij dat boek. De geluiden uit het Amerikaanse zuiden worden nu net zo uitvoerig behandeld.

Namen als Ray Charles, Otis Redding, Aretha Franklin en Solomon Burke duiken op in The Sound Of The South en op de bijgeleverde cd’s, alsmede Elvis Presley en Bob Dylan. Toch had de in het discotijdperk opgegroeide Blokhuis lange tijd weinig met soul. "Die jaren zeventig-disco was mij te exorbitant als gereformeerd jongetje."

"’Doe mij maar de blues’; gewoon met een wit T-shirtje en een blauwe spijkerbroek en niet met die uitbundige outfits en puntschoenen." Via zijn liefde voor singer-songwriters kwam Blokhuis toch in de soulhoek terecht en ontdekte hoe blanke countrymuzikanten en zwarte blues- en soulmuzikanten elkaar beïnvloedden.

Ordenen

Het sentiment van de country en de bezieling van de soul komen mooi samen op de 97 nummers bij The Sound Of The South, waarbij Blokhuis de verhalen verzamelde. "Verhalen helpen mij om muziek te ordenen", legt hij uit. "Er is zoveel muziek en dat moet je op de een of andere manier een plek geven."

"Alleen namen van buiten leren is net zoiets als voor Duits naamvallen leren." Dat geldt voor hem ook voor andere muziek, zoals liedjes uit Radio 2’s Top 2000. "Toen ik voor tv werd gevraagd, merkte ik dat ik best wel wat verhalen paraat had. Dat is mijn manier van muziek opslaan."

Arrogantie

In de televisieprogramma’s Top 2000 A Go-Go en De Wereld Draait Door wordt hij door Matthijs van Nieuwkerk neergezet als alwetende muziekkenner. "Dat is eervol natuurlijk, maar het heeft als nadeel dat het een arrogantie uitstraalt waarvan ik zelf vind dat ik die niet heb. Het is een bijna academische benadering waarin ik mijzelf niet herken."

"Ik heb het er wel eens met Matthijs over gehad. Mattijs moet snel iets karakteriseren om sfeer te creëeren. Maar daardoor ben je al snel de te pakken man. En dan krijg je zo’n opmerkingen zoals die van Henk Westbroek ("Een krankzinnige analyse van muziek is een Blokhuisje", red.). Ik lig er niet langer dan drie minuten wakker van."

Fossiel

Door de geschiedschrijving van Blokhuis kloppen mensen minder snel bij hem aan om iets te zeggen over nieuwe muziek. "Waar ik last van heb is dat ik als een soort stenen fossiel word gezien. Alsof ik 1967 gestopt ben met naar muziek luisteren. Als ik echt op imago zou werken, dan zou ik een scherp actuele collectie neerzetten."

Hoewel de muziekverkopen blijven teruglopen, blijft Blokhuis desondanks fanatiek over popmuziek schrijven. "Ik sprak erover met Joost Zwagerman en zijn uitgever zei dat je maximaal vierduizend boeken verkoopt als het over muziek gaat. Ik verkocht er substantieel meer van mijn andere boeken, rond de dertig, - veertigduizend."

Motivatie

"The Sound Of The West Coast is zelfs met een Gouden Tulp bekroond. Maar dat was niet mijn motivatie om een opvolger te maken, al vind ik het feit dat-ie bekroond werd wel te gek." De ware motivatie is om mensen te wijzen op een aantal bijzondere en relevante popnummers.

"Het is heel gek misschien, maar er zit eigenlijk een egoïstisch motief achter; ik wilde die collectie gewoon hebben. Er staan tien liedjes op die nergens anders te krijgen zijn. Waar het uiteindelijk om gaat is dat ik een vier cd’s heb waarvan als ik ze thuis opzet dat ik denk; ‘Goh, wat lekker!’"