Journalist Maarten Moll debuteert als poëzieschrijver

AMSTERDAM - Maarten Moll (1966) is columnist, literair journalist, interviewer en chef van de boekenbijlage van Het Parool. Met NU.nl spreekt Moll over de poëziebundel Lichaam, waarmee hij debuteert als literair auteur.

Niet bang dat het hoofd nu op het hakblok gaat?

"Je moet iets niet laten omdat je bang bent voor kritiek. Ik heb ook helemaal niet overwogen om deze bundel onder pseudoniem te publiceren.

Ik wil strijden met open vizier. Ik hoop op onbevangen besprekingen, maar realiseer me dat gezien mijn achtergrond en het huidige literaire landschap dat wellicht moeilijk is."

Uw interesse kennende verwacht je eerder een bundel novelles of een thriller.

"Ik eigenlijk ook. Ik ben begonnen met het schrijven aan een novelle over een zoon die een biografie over zijn vader schrijft. Pure fictie. Ik ben van de generatie die moeilijk écht met zijn vader kan praten en voelde de behoefte om dat te analyseren. De taal moest mij uitkomst bieden."

Misschien ook omdat u zelf vader bent?

"Ik ben vijfenveertig en begin me steeds meer te realiseren dat je een soort intermediair bent tussen generaties, een doorgeefluik. Ik heb nagedacht over wat mijn vader voor mij betekende en vraag me ook af hoe ik het zelf doe. Ben ik een ‘carbon copy’ van mijn vader? Hoe ziet mijn kind mij?"

U begint met een motto van John Updike: 'It’s easy to love people in memory; the hard thing is to love them when they are in front of you'.

"Dat zegt eigenlijk alles. Wat je het vaakst ziet is het moeilijkst te onthouden. En de details van degene die je al van kleins af kent, zijn het gemakkelijkst te vergeten."

En toen was daar ineens ‘het lichaam’ van uw vader.

"Wie kan de voeten van zijn vader beschrijven? Je ziet allereerst het hoofd en de handen. Ik heb ‘het lichaam’ als houvast gebruikt. Het maakt de bundel mooi rond. Maar het boek gaat niet specifiek over mijn vader.

Er zit uiteraard een autobiografisch tintje aan, maar er komen misschien wel drie verschillende vaders en drie verschillende zonen aan bod. In de muziek zou je dit een conceptalbum noemen."

Er zitten prachtige beelden in de gedichten, maar bij sommige ‘lichaamsdelen’ voel je je nogal ongemakkelijk.

"Het is een gedichtenbundel geworden omdat ik me bij de verbeeldingskracht van de poëzie het beste thuis voelde. Het was ook de bedoeling dat het zo nu en dan schuurt."

Het laatste gedeelte gaat over de dood van een vader.

"De eerste reactie die ik kreeg van veel mensen nadat ze de bundel hadden gelezen is de vraag of mijn vader dood is. Hij is nog springlevend en ik zie hem regelmatig.

Maar hij loopt tegen de tachtig en je gaat toch nadenken over zijn verscheiden. En hoe je daar op gaat reageren."

Eigenlijk is Lichaam een eerbetoon aan een vader. Voordat het te laat is?

"Je kunt er wel omheen draaien door te zeggen dat het niet honderd procent autobiografisch is, maar in verkapte vorm is dit natuurlijk wel degelijk ook een liefdesverklaring aan mijn vader.
Ik citeer uit het gedicht Urine:

Ik zie ons weer staan in de Drôme, we pisten het dal in
Mijn vader en ik, nooit kwamen we dichter tot elkaar
(hoewel ik niet probeerde zijn straal te raken)
."

Lees meer over:

Facebook & Twitter

Facebook & Twitter
Volg het nieuws van NU.nl/Entertainment ook op Facebook en Twitter
Tip de redactie