Voor de bewoners van het Italiaanse fabrieksstadje Piombino is het leven al uitgestippeld. De door hormonen geregeerde jongeren feesten er als in 'Oh oh cherso' op los voordat ze onherroepelijk op hun ouders gaan lijken.

Staal gaat over twee jonge tienermeisjes, de beeldschone Anna en Francesca, die opgroeien in Piombino, een klein industriestadje aan de Italiaanse kust.

Al van jongs af aan zijn ze onafscheidelijk en elkaars steun en toeverlaat in dit oord, dat volgeplant is met grauwe appartementencomplexen en waar de hoogovens van de immense staalfabriek Luccini het hart en longen vormen als belangrijkste werkgever voor alle vaders en zonen in de omgeving.

Te midden van de rommel en stank van deze stad hebben Anna en Francesca toch allerlei speciale plekjes, zoals een geheime speeltuin waar nooit iemand komt, of het afgelegen strandje vol zeewier en zwerfkatten.

Hoewel het er ‘door de permanent kuchende schoorstenen van de fabriek’ smerig is en je door Avallone’s beeldende proza de stank bijna kunt ruiken, voel je je er, net als de twee vriendinnen, toch ook vertrouwd.

Gedrag

Dat dubbele gevoel is er ook voor Anna en Francesca. Aan de ene kant nog zo jong, onschuldig en lieflijk, aan de andere kant zijn het meisjes wier gedrag je soms verafschuwt. Hun lichaam wordt vrouwelijker en dat gebruiken ze maar al te graag.

Hoe ze dat doen is op momenten zo gênant dat je ze wilt laten stoppen. Met soms plaatsvervangende schaamte moet je lezen hoe ze doorgaan, waarmee een perfect beeld wordt geschapen van twee opgroeiende meisjes die de spanning opzoeken om te ontsnappen aan de troosteloosheid van hun lot.

Bezwangeren

Die troosteloosheid komt voornamelijk voort uit de voorspelbaarheid van hun bestaan. De mannen die in Piombino blijven, gaan de fabriek in en bezwangeren de meisjes die uiteindelijk op hun moeders gaan lijken.

Moeders die zuchtend de plastic keukentafel afnemen met een dweiltje en het onaangeroerde bord avondeten van hun man in de oven zetten tot hij dronken uit de kroeg komt.

Anna, Francesca en hun vrienden dromen van een ander leven of proberen er nog zoveel mogelijk uit te slepen voor hun lotsbestemming het roer overneemt. Uitspattingen van drugs, drank en seks zijn in Piombino van het 'Oh, oh cherso'-niveau.

Ze kunnen er niet vroeg genoeg mee beginnen, alsof ze in de ultrakorte tienertijd een voorraad avontuur aanleggen om op terug te kunnen kijken voor hun zandstrooier wordt omgedraaid.

Onvoorwaardelijkheid

Met de overgang naar volwassenheid in het zicht, komt de onvoorwaardelijkheid van hun vriendschap in het gedrang en worden ze geconfronteerd met de harde realiteit van het milieu waarin ze opgroeien.

Nadat er door Avallone met veel precisie een beeld geschept is van Piombino, met de grote staalfabriek en de verschillende inwoners, bouwt ze de spanningsboog zo op dat je met grote aandacht blijft lezen.

Waar ze er in het begin van het boek zorgvuldig voor zorgt dat je je thuis gaat voelen in het industriestadje en de personages diepgang krijgen, weet ze je compleet te laten meeleven als later in het verhaal alles op losse schroeven komt te staan.

Terecht dat dit met een Premio Campillo Opera Prima bekroonde debuut al een jaar de Italiaanse bestsellerlijsten aanvoert.