AMSTERDAM - Met haar golden detective-couple Thomas Lynley en Barbara Havers, de aristocraat en de volksvrouw, won Elizabeth George vele prijzen. Onlangs verscheen de vertaling van haar meest recente thriller. NU.nl sprak met de Amerikaanse schrijfster over ‘Lichaam van de dood’.

Uw laatste boeken hebben meer plotlijnen dan ooit en er is minder aandacht voor het recherchewerk. Gaat u nog ooit terug naar wat eerst de core van uw werk vormde?

"Mijn boeken hadden altijd een heleboel elementen, waaronder politiewerk. Ik denk dat het publiek ze als misdaadromans is gaan beschouwen omdat ze in eerste instantie zo werden gepromoot.

Het was echter altijd mijn bedoeling om door middel van de structuur van het misdaadgenre meer dan alleen een misdrijf te onderzoeken. Nu mijn boeken steeds dikker worden, springt dat meer in het oog"

De manier waarop Lynley en Havers elkaar aanvullen vormde altijd een integraal deel van hun succes, maar ze operen steeds vaker apart. Waarom besloot u het golden couple te scheiden? En zal dat voorlopig zo blijven?

"Als ik boeken lees en dezelfde hoofdpersonages dito dingen herhalen, ga ik me vervelen. Ik heb al aardig wat reeksen aan de kant geschoven omdat de auteur was blijven steken en diezelfde karakters keer op keer bleef uithollen terwijl er allang niets nieuws meer te vinden was. Alsof de lezer die personages toch wel wil blijven volgen, wat ze ook doen.

Ik vind dat erg vermoeiend. Een schrijver zelf ontleent dan niets meer aan zijn werk en voor de lezer valt er al helemaal niets meer te onderzoeken.

Ik ga graag de uitdaging van nieuwe personages en scenario’s aan. Zo weet het publiek niet wat het van mij kan verwachten, en dat is precies waar ik naar streef."

Het valt Thomas Lynley nog altijd zwaar dat hij zijn geliefde Helen is kwijtgeraakt. Krijgt die arme man nog ooit verlichting op het liefdesfront?

"Wat mooi dat je hem graag gelukkig ziet. Maar daar ik mijn lezerspubliek graag wil verrassen, ga ik dat natuurlijk niet verklappen"

In uw laatste boeken speelde het verwaarloosde kind en de gevolgen in zijn latere leven een centrale rol. Is dit een thema dat u in het bijzonder aanspreekt?

"Een echt wederkerend thema wil ik het niet noemen omdat ik dit tweemaal heb gedaan. Niettemin worden er in Engeland ernstige misdrijven gepleegd door – vrij jonge – kinderen en dat gaat me zeker aan het hart. Het is een exces dat voortkomt uit de desintegratie van de nucleaire familie."

Tot slot nog de vraag die u vast al vaker heeft gehoord: wat vindt u van de verfilming van de BBC met Thomas Lynley (niet blond) en Barbara Havers (niet zo boertig en plomp)?

"Over hun uiterlijk maak ik me niet echt zorgen. Zolang ze maar goed spelen, dat is het enige wat telt."