De voor de Booker Prize 2010 genomineerde Warner presteert het ongelooflijke: een inhoudelijk sterke roman rondom zes jonge meisjes aan de vooravond van een geile vakantieweek.

Dat overgrote deel van de patatgeneratie, materialistisch ingesteld en consumerend als Attila de Hun, gefocust op zichzelf en op de razendsnelle invulling van hun driften en verlangens. Hoe Warner het presteert om vanuit deze invalshoek een maatschappijkritische – en leuke – roman te construeren, is een tour de force.

Het verhaal is eenvoudig. Zes meisjes (vijf Schotse, één Engelse) staan met koffers vol condooms en make-up op Gatwick. Het plan is om op de creditcards van hun ouders de eerstvolgende goedkope vlucht boeken voor een ‘brilliant holiday’, bestemming vooralsnog niet bepaald.

Als een van de meisjes haar paspoort kwijtraakt, lummelen ze twee dagen vrijwel non-stop lazarus rond in hotelkamers en luchthavencafés rondom Gatwick.

Spice girls

Kay, Mandy, Ava, Finn, Chell en Kylah zijn in eerste instantie als de Spice Girls. Grof in de bek, luidruchtig en nauwelijks van elkaar te onderscheiden behalve op naam. Ze communiceren in vet Schots (onvertaalbaar fonetisch opgeschreven), met uitzondering van de chiquere, zuid-Engelse en welgestelde Ava, de Posh Spice.

Warner elimineert al na een paar pagina’s des lezers paniekaanval over deze reality-tv aanpak, als blijkt dat hij zelf de regie in handen houdt en clichés omzeilt. Hij verweeft hun taal met echt proza en echte observaties.

Hij richt zich op hun interactie als groep, en drijft ze soms uiteen om ze te volgen op intiemere momenten. Hij hanteert de spot zonder te moraliseren, en heeft, zo zal blijken, het transitgevoel van een vliegveld heel clever gekozen.

Kariatiden

Dat alles is prozaïsch effectief sculptuurgerei. Warner schept uit zes inwisselbare Dorische zuilen zes unieke kariatiden wier jonge schouders het verhaal schragen.

Een verhaal dat zowel een maatschappelijk pamflet is geworden als een portret van groepsdynamiek en moderne jongerencultuur.

Een verhaal dat plaatsvindt op een zeker moment in september 2001, en dat eindigt met het plan om via New York naar Las Vegas te vliegen, met American Airlines.

Hybride roman

Al heel wat schrijvers hebben zich met deze ongrijpbare cultuur vergaloppeerd. Zowel de jongere auteurs uit de scene zelf als de oudere die zich pijnlijk geforceerd poogden in te leven.

Het gebrek aan levenservaring brak ze op, en ouderen meenden juist hun levenservaring achterwege te moeten laten om zo ‘echt’ mogelijk over te komen.

De hybride vorm van “The stars in the bright sky” blijkt dus de sleutel tot succes, en dat maakt Warners roman tot een belangrijk contemporain werk. Een kandidaat die tussen de vele historische romans op de Booker Prize Longlist een waardig modern tegenwicht biedt.

Booker-waardering
Goed verteld, sterk verhaal: + + + + -
Geloofwaardig en overtuigend: + + + + +
Onverwacht qua thema, trant of invalshoek: + + + - -
Uitdagend en onderhoudend: + + + + -