In de tweede thriller van Griffiths houdt de forensische archeologe Ruth wederom het hoofd koel als magie uit het verleden aan de poort van het heden rammelt.

Waar ooit een weeshuis stond, in Ruths woonplaats Norwich, is nu een grootschalig renovatieproject gaande: 75 luxeappartementen als uithangbord van de nieuwe tijd. Als de bouwvakkers tijdens hun graafwerkzaamheden op een kinderskeletje stuiten, is het hommeles.

De eerste die erbij wordt gehaald, is Ruth Galloway, de sympathieke forensische archeologe die werd geïntroduceerd in Griffiths debuutthriller Dodencirkel.

Al rap volgt de tweede bekende, inspecteur Nelson. Want mocht er nog sprake zijn van historische onschuld omtrent dat opgegraven geraamte: het feit dat de schedel ontbreekt is te allen tijde een zaak van de politie.

Rituelen

Was Griffiths in Dodencirkel al op dreef met heidense rituelen en de mystieke nalatenschap van voorvaderen, in Offersteen tovert ze het graafschap Norfolk, in midden-oost Engeland, om tot een heus epicentrum van mysteries.

Dat is met zijn mistsluiers en grillige natuurelementen de ideale plek voor mensen die verwantschap voelen met oude gebruiken – al manoeuvreren ze zich hiermee naar de periferie van de moderne maatschappij waar wenkbrauwen worden gefronst om die heidense hocuspocus.

Penarie

Ruth heeft vanwege haar professie een magnetische uitwerking op zulke types. Griffiths creëert hiermee een aangename mix tussen wetenschap en eeuwenoude magie. En allicht dat onze geliefde mollige kattenliefhebster met haar archeologisch kwastje daardoor weer diep in de penarie komt.

Griffiths snijdt thema’s aan over hedendaagse religie en nagenoeg uitgestorven spiritualiteit van weleer, en op dat punt is haar talent nog aan het rijpen.

Ruth wordt alleenstaande moeder en haar ouders zijn streng in de Here. Een kwestie over mores die Griffiths hopelijk in de volgende Ruth Galloway-thriller beter gaat uitwerken, want daar ligt nog een mooi mijnenveld open.

King Arthur

Offersteen biedt evenals Dodencirkel een levendige plot met verdwenen kinderen, geheime verledens en personages die hun ware identiteit verborgen willen houden. En wederom is de sfeer in het boek een van haar sterkste punten, daar op die grens tussen zee en aarde, al die tinten grijs en landschappen als uit King Arthur.

Griffiths beschrijft de regio Norfolk op een manier alsof je in het kielzog van een BBC-camerateam reist, en je je makkelijk kunt inleven in de bewoners van weleer die bovenaardse machten via rituelen trachtten gunstig te stemmen. Doen veel mensen dat trouwens niet nog steeds?