Libby Day was zeven jaar toen haar moeder en zusjes werden afgeslacht. Haar broer Ben, een toen vijftienjarige puber, werd schuldig bevonden en veroordeeld. Was dat terecht?

Je denkt bij Flynns tweede thriller regelmatig met een Karin Slaughter van doen te hebben, en ja, dat is een positieve beoordeling.

Flynn heeft hetzelfde talent om haar personages dicht op de huid te zitten, en onder die lui bevinden zich velen bij wie je het liefst een gezond afstandje zou bewaren.

In Duisternis zijn er veel die dat ongemakkelijke gevoel oproepen. De schrijfster is in het Jerry Springer-circuit gekropen van Nergenshuizen in de staat Kansas; het circuit van gebroken gezinnen, morsige trailers, losgeslagen pubers en vreemde excessen.

Het gezin Day is zo’n worstelend gezin. Een alleenstaande moeder met drie dochters en één zoon, een zoon die op een kwade dag doorslaat en het gezin uitmoordt op Libby na.

Die ene Day

Zo althans is de lezing waarmee Libby het nu al ruim twintig jaar moet doen. Ze is gebrandmerkt als ‘die ene van de Days, je weet wel, dat gezin van Ben the Killer’.

Naast medelijden vanuit de omgeving is er ook fascinatie, zoals bij de Kill Club die nauwe contacten met de gevangene onderhoudt en overtuigd is van zijn onschuld.

Onfrisse club

Hoe krom ook, deze niet erg frisse club is er wel de oorzaak van dat Libby, die zich nooit tot een normale volwassene heeft kunnen ontwikkelen, haar gezinsdrama gaat oprakelen.

Met tegenzin, dat wel, maar ze krijgt er van de Club geld voor en ze heeft dat geld hard nodig. In de onderbuik van Amerika heeft altijd iedereen geld nodig, en niemand deinst ergens voor terug om eraan te komen.

Ook niet als dat de verkoop van souvenirs uit de Day-familiedoos betreft – voor briefjes en schoenen wordt flink geld neergeteld.

Losgezongen

Flynn spaart haar personages niet, nergens. Ze portretteert hen als een stel types van tamelijk tot flink losgezongen, en gunt daarmee de lezer een kijkje in de kansloze krochten van een welvarend land.

Ze hanteert een aangrijpende schrijfstijl, en schuwt het realisme niet dat bij haar debuutthriller, Teerbemind, ook al zo’n ongemakkelijk gevoel opriep.

Bowling for Columbine

De structuur van Libby’s zoektocht tijdens het heden biedt telkens flashbacks naar het verleden, waarmee er vanuit verschillende vertelperspectieven wordt toegewerkt naar D-Day, de dag van de moord.

Duisternis vertoont soms Bowling for Columbine-achtige trekken, en gaat verder waar nieuwsberichten ophouden.

Het is sensationeel maar allesbehalve goedkope sensatie – daar is deze schrijfster echt te bekwaam voor.