Een jonge weduwnaar wordt meegesleept in een wereld waarin niemand wil belanden maar waaraan geen ontsnappen mogelijk is. Gruwel is immers onweerstaanbaar.

De kampioen van de naarlingen meldt zich weer. Na “De 50/50 moorden” en “Niemand die je hoort” is nu de derde Mosby in vertaling verschenen: “Wat je niet wilt zien”.

Mosby schrijft thrillers die beslist minder suffe titels verdienen. Ook met deze nieuwste thriller bewijst hij zich weer als een auteur you love to hate; als de Marquis de Sade onder de misdaadauteurs.

Huiverkriebels

“Wat je niet wilt zien” laat zich lezen als een nachtmerrie. Of laten we stellen dat hoofdpersoon Alex Connor zich in de nachtmerrie bevindt.

Het verhaal is zo geconstrueerd dat akelige wreedheden bij vage flarden worden opgedist, waarbij je, net als in een boze droom, de permanente huiverkriebels hebt zonder dat je precies kan vertellen hoe het zit.

Wreedheid per dosis

Mensen worden levend verbrand, op websites circuleren sadistische filmpjes, jonge vrouwen worden vermist, her en der liggen flessen mensenbloed verspreid en er duikt sporadisch een spookachtige golemfiguur op.

Het zijn shock-elementen die als aas worden uitgeworpen maar the big picture is niet te duiden - zo’n soort nachtmerrie.

Zelfmoord

Voor de rode draad zorgt Alex Connor, wiens getroebleerde echtgenote zichzelf van het leven berooft.

Hij verlaat Engeland voor een jarenlange trektocht door Europa, maar keert weer terug als hij toevallig op een tv-scherm in Venetië de beelden van een goede oude vriendin uit Engeland en zijn broer voorbij ziet komen.

Geen houvast

De twee blijken betrokken te zijn bij een serie gruwelmisdaden, maar hoe? Alex wordt meegezogen in een speurtocht, maar waarom? Mosby ontvouwt zijn plot niet op traditionele wijze en biedt de lezer geen enkele houvast.

Zijn schrijfstijl, ondanks dat die helder is en los van foefjes, vergezelt die surreële structuur. Daardoor weet hij die ongrijpbare nachtmerriesfeer tot aan het eind overeind te houden. En bij de ontknoping, of nog erna, blijf je zelf met die knoop in je maag zitten.

Cement

Mosby, die van huis uit psycholoog is, weet net als De Sade best tot welke wreedheden wij in staat zijn, en dat gegeven is het cement van zijn thrillers. Hij weet ook dat de mensen die zelf niet actief participeren in wreedheden, wel bloednieuwsgierig vanaf de zijlijn toekijken.

Of meelezen – aangetrokken tot de duisterste spelonken van de homo sapiens die door Mosby vakkundig worden voorgeschoteld. Jasses, wat onweerstaanbaar.