Deze postuum uitgebrachte roman bestaat met zijn meer dan 1000 pagina´s eigenlijk uit 5 verschillende boeken rondom het thema obsessie.

De Chileense auteur Roberto Bolaño werd niet blij van de stroom Zuid-Amerikaanse literatuur waar de rest van de wereld zo vergenoegd bij wegdroomde.

Het magisch realisme van Marquez en de weelderige vertelverhalen van Allende beschouwde hij als melancholieke edelkitsch.

Uit het oeuvre dat hij heeft nagelaten Bolaño stierf in 2003 aan leverkanker bleek dat hij een heel andere visie op het leven had dan de melodramatische kant die het werk van de meeste schrijvers uit die regio typeerde.

Magnum

2666 was oorspronkelijk bedoeld als 5 aparte romans, maar die zijn nu tezamen in een blok van een boekwerk uitgebracht met het gewicht van een magnumfles Johnny Walker. De verhalen verschillen onderling in stijl.

Het eerste hoofdstuk, waarin 4 geleerden het werk van een Archimboldi najagen, een onvindbare Duitse schrijver, is bijna klassiek prozaïsch van vorm en opzet.

Het viertal is geobsedeerd om Archimboldi te vinden, en hun speurtocht laat hen uiteindelijk in Mexico belanden. Daar vangen ze de geruchten op rondom een serie afschuwelijke martelmoorden en verkrachtingen op jonge vrouwen, honderden in totaal.

Twee

In het tweede deel duikt er weer een personage op met wie de vier in het eerste deel vluchtig kennis hebben gemaakt. Het is een docent uit Santa Teresa, die zich ernstige zorgen maakt over zijn vermiste dochter en geobsedeerd is om haar terug te vinden.

Bolaño laat hier het spook van de doem in de schaduwen al een stukje verder naar voren treden, en de dreiging is onmiskenbaar. Maar in het derde deel weet hij het monster nog steeds achter de tralies te houden.

Op een uitzinnig feest redt een Amerikaanse journalist een meisje bij wie ´iets in haar glas is gedaan´, en hij raakt weer geobsedeerd om haar in veiligheid.

Bloedproza

Maar in het vierde deel, ‘Het deel van de misdaden’, laat de auteur die klassieke vorm compleet laten varen. Hij slaat een woest, wild pad in waar hij pagina na bloederige pagina volschrijft over deze moorden.

Met name in dit obsessief rauwe gedeelte laat Bolaño zien waarom hij tot een cultschrijver is uitgegroeid, en is het ook glashelder waarom hij zo weinig met zijn ZuidAmerikaanse collegaschrijvers ophad.

Hij schrijft als met de penseel waarmee Picasso zijn Guernica schilderde, en doet denken aan Jonathan Littells De Welwillenden, waarin de lezer nergens aan het geweld konden ontsnappen van de moordende nazi als hoofdpersoon.

Losse einden

In het vijfde deel wordt het detective-element van 2666 dieper uitgespit, al knoopt de schrijver nog altijd geen losse lijnen aan elkaar. In dit deel maken we kennis met de gezochte Archimboldi, die nu inmiddels een hele rugzak vol aan veronderstellingen en suggesties uit de voorgaande delen herbergt.

Pandemonium

Het is een staartstuk waarin Bolaño, na het gewelddadige pandemonium van deel 4, soms merkwaardig loom is over de Man Die Iedereen Zoekt.

Via Archimboldi´s levensgeschiedenis vertelt Bolaño het verloop van WO2, en laat hem uiteindelijk naar Mexico vertrekken zonder dat de auteur die rugzak opentrekt. Innuendo te over, maar antwoorden, nee.

Alsof de schrijver prima aanvoelt dat een lezer met pasklare antwoorden een boek daadwerkelijk afsluit. Nu blijft de waarheid omtrent de intenties van Archimboldi in je hoofd rondspoken, en met name die gruwelreeks martelmoorden in Mexico.

Als je meer dan 1000 pagina´s bij zo´n intrige bent betrokken, ben je niet een twee drie uit de belevingswereld van Bolaño ontsnapt.