Taarten bakken in Kigali vertelt het verhaal van de Tanzaniaanse Angel Tungaraza die samen met haar echtgenoot Pius en haar vijf kleinkinderen tijdelijk in Rwanda woont.

Pius werkt aan de universiteit van Kigali en Angel zorgt voor de kinderen van hun overleden zoon en dochter. Daarnaast heeft Angel van haar hobby  taarten bakken  haar beroep weten te maken en runt ze vanuit huis een professionele banketbakkerij.

Via vrienden, kennissen en buren verspreidt haar goede naam zich door Kigali en stromen de opdrachten binnen. Het zijn echter niet alleen haar taarten waarom mensen bij Angel aankloppen ook haar luisterend oor en welgemeende adviezen maken haar zeer geliefd.

Hoop

De roman is opgedeeld in veertien hoofdstukken, die stuk voor stuk verwijzen naar een speciale gelegenheid waarvoor Angel de opdracht heeft gekregen een taart te bakken: van verloving en zilveren bruiloft tot het ontvangen van een studiebeurs en de viering van de eerste communie.

Elke taart is prachtig versierd en vol symboliek en hoop op een goede toekomst, maar over elke feestelijke viering hangt ook de donkere schaduw van het vreselijke Rwandese verleden. Het verhaal speelt zes jaar na de genocide van 1994; een volkerenmoord van honderd dagen op ruim 900.000 Tutsi’s en gematigde Hutu’s.

Banyarwanda

De bruidstaart die Angel maakt voor het huwelijk tussen Leocardie, de eigenaresse van het winkeltje voor de compound wiens moeder als génocidaire in de gevangenis zit, en Modeste, de bewaker van het appartementenblok wiens hele familie is vermoord, staat symbool voor het nieuwe Rwanda.

Angels kapper Noëlla verwoordt het als volgt: “Het maakt niet uit of sommigen van ons in het verleden dachten dat ze zus waren en sommige anderen vonden dat ze zo waren. ’t Is nu afgelopen met het gezus en gezo. Nu zijn we allemaal Banyarwanda, Rwandezen.”

Compound

Het verhaal is gesitueerd in en rond Angels compound waar hulpverleners, diplomaten, Rwandezen en vrijwilligers vanuit de hele wereld elkaar ontmoeten. Een sterk uitgangspunt waardoor zelfs de mayibobo, de straatkinderen die als ze in de afvalcontainer van het complex overnachten van Angel te eten krijgen, een natuurlijke plaats in het verhaal krijgen.

Met veel gevoel voor sfeer en detail beschrijft Parkin zowel de grote verschillen tussen de vele nationaliteiten als de sterke overeenkomsten; ze vergelijkt de genocide met de nazi holocaust, waarna men riep dat dit nooit meer mocht gebeuren.

Verzoening

Pius stelt zichzelf de vraag wat het verschil is tussen wat de Zuid-Afrikanen ‘waarheid en verzoening’ noemden en wat in Rwanda ‘eendracht en verzoening’ heette. Is het niet zo, vraagt hij zich af, dat waarheid verzoening in de weg staat? Kan er eendracht zijn in afwezigheid van de waarheid?

Naarmate Angel steeds meer waardering krijgt voor haar prachtige taarten en wijze adviezen, beseft ze dat ze haar eigen raad ter harte moet nemen en zich moet verzoenen met haar eigen verleden. Pas wanneer ze erkent dat hun hiv-positieve dochter geen natuurlijke dood gestorven is, vinden zij en Pius elkaar terug.

Womanpower

Taarten bakken in Kigali is Gaile Parkins debuutroman. Parkin groeide op in Zambia en studeerde in Zuid-Afrika en Engeland. Ze heeft op verschillende plekken in Afrika gewoond, waaronder in Rwanda waar ze overlevende vrouwen en meisjes counseling gaf. Vermoedelijk is dit de reden waarom de vrouwelijke personages in het bijzonder allen zo krachtig en sterk in hun schoenen staan.

Hoewel Parkin af en toe in herhaling valt en de dialogen soms iets te uitvoerig zijn, vooral tijdens de zorgvuldig beschreven theesessies, is Taarten bakken in Kigali een prachtige, sfeervolle, humoristische en ontroerende roman.