Sebastian Fitzek – De Wreker

Een jongetje van 10 beweert 15 jaar eerder een moord te hebben gepleegd. Huh? De advocaat die zijn zaak op zich neemt, staat voor een raadsel.

Advocaat Robert Stern heeft op een verlaten terrein een afspraak met een oude bekende van hem, de verpleegster Carina. Ze heeft een jong jongetje bij zich van tien jaar, dat doodleuk beweert hier vijftien jaar daarvoor een man te hebben doodgeknuppeld en begraven.

Stern twijfelt aan de geestesgesteldheid van het joch – dat een ernstige hersentumor heeft – totdat ze op de aangewezen plek de restanten vinden van dat lijk.

Wiegendood

Het is niet Sterns enige enigma dat zijn realistische wereld ondersteboven wroet. Hij krijgt een film toegespeeld van een onbekende waarop hij zijn eigen zoontje herkent, dat tien jaar geleden de wiegendood is (zou zijn) gestorven.

Diezelfde onbekende geeft hem opdracht om de moordzaken te onderzoeken en dreigt daarbij met het leven van de twee nieuwe dochtertjes van zijn ex-vrouw, die na de dood van hun zoon een nieuw leven heeft opgebouwd.

Plausibel

Zoals Fitzek beschrijft, zijn Sterns hersenen getraind om een plausibele verklaring voor alles te kunnen geven. Maar hier kan hij geen touw aan vastknopen.

Als lezer heb je dat gevoel natuurlijk ook (mits je tot het slag behoort dat de recente evolutiefolder als openbaring dan wel bevestiging zag), dus hoe zit deze vork in de steel?

Horror?

Er zit niets anders op dan gebiologeerd de rit uit te zitten waar dit alles toe zal leiden. Want Fitzek is een vaardig auteur die het verhaal boeiend weet te houden ondanks die raadselachtige opzet, die je eerder van een horrorthriller verwacht. Maar dit is geen horrorthriller.

Het is een literaire dus de sleutel ligt niet in het bovennatuurlijke. Of wel? Niets is zeker in De Wreker, nuchter verstand of niet.

Cru

Deze sinistere plot werkt Fitzek uit met geloofwaardige personages en psychologische verwikkelingen. Daarbij scheert Fitzek soms op het randje, zoals met dat mysterie rondom dat vermeend overleden zoontje dat wel erg cru is.

Maar hij geeft daarmee wel op kundige wijze een diepe, duistere laag aan zijn geteisterde protagonist, advocaat Robert Stern, voor wie de wereld plotsklaps in losse scharnieren is komen te hangen. Unheimisch.

Vier sterren

Tip de redactie