Twee gebutste kinderen ontmoeten elkaar op school, en ontwikkelen een band voor het leven. Giordano werd voor dit spectaculaire debuut beloond met de meest prestigieuze literaire prijs van Italië.

Alice loopt in haar kinderjaren een trauma op waar ze lang onder gebukt zal gaan. Mattia laat op een middag zijn zwakbegaafde zusje achter in het park, waarna ze spoorloos verdwijnt.

Zowel Alice als Mattia worstelt met deze geestelijke verwonding, en als ze elkaar op een schoolfeestje ontmoeten herkent de een stilzwijgend het leed van de ander.

Numerieke autist

Dat klinkt als een cliché, maar deze prachtige roman (voortreffelijk vertaald uit het Italiaans) wordt allesbehalve clichématig uitgewerkt. Giordano’s personages zijn allen een beetje weird en hij zit daar met machtig proza bovenop.

Zijn Mattia is een jongen met numeriek autistische trekjes, maar de lezer weet wat er in hem omgaat. Zijn boekomgeving weet dat niet, en de communicatiestoornissen met de buitenwacht zijn dan ook immens.

Verwachtingspatroon

Maar niet met Alice, al krijgt zij pas vele jaren later te horen wat Mattia dwarszit. Alice, die anorectische neigingen heeft, verliest stukje bij beetje de verwachting van haar familie en schoolgenoten, en ze beseft dat ook zijzelf niet aan de gebruikelijke verwachtingen kan voldoen.

Alice en Mattia leven voor de buitenwacht min of meer volgens de heersende norm, maar ze willen eigenlijk het liefst met rust gelaten worden. Slechts enkele mensen in hun leven zijn er niet op uit om hen te veranderen, en kunnen hen accepteren zoals ze zijn.

Tweelingpriemgetallen

Giordano, die natuurkunde heeft gestudeerd, speelt soepel met de numerieke kwesties van Mattia. Mattia maakt in zijn hoofd voortdurend berekeningen bij zijn waarnemingen, en beschouwt zichzelf en Alice al filosoferend als tweelingpriemgetallen.

Zoals Giordane die analogie verwoordt is de vergelijking inderdaad trefzeker, en dit intelligente boek staat vol met zulke schoonheden.

Holden Caulfield

Hij laat beide mensen hun leefwereld aftasten en overdenken, totdat ze ten slotte een plek hebben gevonden waar ze vrede hebben met degene die ze zijn en met hun eenzaamheid.

Want daar gaat dit verhaal over: het is een verbeelding van de coming-of-age die voor vrijwel niemand zonder sores verloopt, met al die wurgende verwachtingen en teleurstellingen.

Ieders eigenschappen en eigenaardigheden moeten op de habitat worden aangepast en de een heeft er een grotere kluif aan dan de ander. Dit thema is zo herkenbaar en zo universeel, dat  “De eenzaamheid van de priemgetallen” wel eens tot The Catcher in the Rye van Italië zou kunnen uitgroeien.

Vijf sterren