Een boeiende roman over een oude geleerde die in een verpleeghuis woont. Door de aanwezigheid van een jong meisje komt langzaam zijn verborgen verleden terug.

De hartslag van de aarde is de tweede roman van cabaretier en schrijver Arthur Umbgrove. Zijn debuut Midden op de weg, zo hard mogelijk werd genomineerd voor de Selexyz debuutprijs, de Anton Wachter-prijs en won de LIBRA-debutantenprijs.

Dit boek vertelt het verhaal over de reis die Arthur maakt om de waarheid te achterhalen over het spionageverleden van zijn opa.

Geoloog zonder verleden

De hoofdpersoon van Hartslag van de aarde is een oude man die na een beroerte in een verpleegtehuis is terecht gekomen. Niemand weet wie hij is of waar hij vandaan komt.

Totdat hij achtendertig jaar later besluit op te schrijven wat hij nog weet van zijn verleden. Het blijkt dat de Prof – zoals hij genoemd wordt door het verplegend personeel – meer weet over zijn verleden dan iedereen altijd gedacht heeft. De ontknoping van zijn verhaal komt als een enorme verrassing.

Opa

De hoofdpersoon van het boek is gebaseerd op de grootvader van Umbgrove, een niet onbelangrijke geoloog van het begin van de twintigste eeuw.

Deze man schreef 65 jaar geleden het boek The pulse of the earth, waarin hij alle veranderingen op aarde (zoals klimaatveranderingen) toebedeelt aan een zich alsmaar herhalend patroon.

De Prof

In het boek komen een aantal interessante personages voor. Als eerste is er natuurlijk de Prof, de man zonder verleden.

Umbgrove heeft hem neergezet als een eigenwijze oude man die het leven omschrijft als een plicht. De wrok die hij heeft tegenover het verleden is voor de lezer haast voelbaar, ondanks enkele schoonheidsfoutjes van Umbgrove.

Met het omschrijven van de gedachten van de 93-jarige geleerde gaat hij hier en daar de mist in. Het taalgebruik dat Umbgrove hem af en toe toeschrijft past niet altijd bij zijn leeftijd – ondanks zijn opstandige karakter – waardoor je af en toe over een zin struikelt.

Puberruzies

Naast de Prof voert Umbgrove een meisje van vijftien op, dat koffie rondbrengt in het verpleegtehuis.

Sara lijdt aan selectief mutilisme, wat wil zeggen dat ze niet praat met onbekenden. Juist dit meisje kiest de Prof uit om zijn herinneringen mee te delen.

Sara is het leukste personage van het boek. Ze is goed uitgewerkt waardoor de lezer de kans krijgt begrip op te brengen voor haar rare ‘handicap’. De passages waarin ze ruzie heeft met haar zus Fee zijn meesterlijk.

Iedereen met een broer of zus zal deze puberruzies herkennen en er hartelijk om kunnen lachen. Umbgrove heeft het meisje op een realistische manier neergezet, wat hem zeker extra punten oplevert.

Dubbele emotie

Het verhaal van de oude man is meeslepend en indrukwekkend. Doordat het is geschreven vanuit zijn beleving, kun je begrip opbrengen voor zijn puur egocentrische gedrag.

Zijn voorliefde voor de wetenschap werkt inspirerend en zijn uitleg voor bepaalde handelingen wordt door de lezer zonder pardon geaccepteerd. Toch stelt Umbgrove je in staat om ook mee te leven met alle personen die de Prof in diskrediet heeft gebracht.

Wetenschap

Doorspekt met wetenschappelijke theorieën, leest het boek hier en daar wat langzamer. Sommige passages over de wetenschap duren helaas net iets te lang waardoor je geneigd bent over te gaan op het welbekende ‘scannend lezen’.

Toch wil je ook niet te veel overslaan, want daarvoor zijn de theorieën van grootvader Umbgrove net iets te interessant.

Volgende familielid?

Hartslag van de aarde is een geslaagde roman. De wijze waarop Umbgrove feiten met fictie verweeft, is intrigerend. Je blijft je als lezer afvragen wat waar gebeurd is en wat niet.

En gelukkig houden ook de passages die niet op feiten zijn gebaseerd zonder meer de aandacht vast.

Deze roman maakt zeker nieuwsgierig naar zijn volgende werk, waarvan natuurlijk de grote vraag zal zijn door welk familielid Umbgrove zich deze keer laat inspireren.