De tweede thriller van wijlen Larsson is simpelweg net zo formidabel als de eerste. Journalist Mikael Blomkvist en soliste Lisbeth Salander raken betrokken bij een zaak die als een lelijk spinnenweb over heel Zweden ligt.

Met Mannen Die Vrouwen Haten, Larssons vorige thriller, werd een personage geïntroduceerd dat geenszins een crowdpleaser is. Lisbeth Salander is een gothic, punky, mager spichtje met meesterhackers-capaciteiten, beroerde sociale vaardigheden en een gevoel voor moraal dat naar extremisme neigt.

Moeilijk om lief te hebben, makkelijk om te waarderen. Want net als in de eerste thriller stuit Salander op lui die er zulke verderfelijke methoden op nahouden, dat haar alternatieve strafmethodes - die niet voor de poes zijn - meer gerechtvaardigd lijken dan veroordelingen door het gerechtshof. Salander koestert geen enkele illusie omtrent de mens. Gezien haar verleden en nu ook weer haar besognes in het heden, kan haar dat nergens kwalijk worden genomen. Soms lijkt het wel alsof Larsson heimelijk zijn goedkeuring over haar schouder laat meeknikken.

Trafficking

Salander raakt via Blomkvist, de journalist van het magazine Millennium, betrokken bij een internationaal schandaal dat twee andere journalisten net aan de grote klok willen hangen. Die van trafficking: het kidnappen en verhandelen van jonge meisjes uit het Oostblok. Millennium wil dit verhaal publiceren, tezamen met een boek, en om het project te realiseren slaat de redactie tijdelijk de handen ineen met de twee journalisten.

Onvindbare Lisbeth

De traffickers gingen al over lijken, en ze gaan natuurlijk ook over lijken om hun handel verborgen te houden. Bij de moorden die kort daarop gepleegd worden, loopt het spoor naar Salander, dat onvindbare kind dat volgens overheidsrapporten van psychologen gewelddadig is, moeilijk, onhandelbaar en - dat doet de deur dicht - nog bi ook.

De sympathieke rechercheur Blandanski, belast met de zaak, wordt in het diepe gegooid. En daar is het lastig zwemmen met summiere informatie, agenten vol vooroordelen, journalisten die beroepsgeheim claimen, sporen die elke keer dood lijken te lopen én een ongrijpbare verdachte.

Vier jagers

De mensen die Salander persoonlijk kennen, zoals Blomkvist en Daram, haar vorige werkgever van Milton, geloven in Salanders onschuld. Maar Blomkvist weet ook dat Salander iets met deze zaak te maken moet hebben. En dan worden de kaarten zo geschud: Salander krijgt maar liefst vier verschillende eenheden achter zich aan: Millennium, Milton, de recherche, én misdadigers die om duistere redenen haar uit de weg willen hebben.

Chess

Honderden pagina's lang houdt Larsson dit vuurtje warm. Hij schuift met zijn pionnen als op een schaakbord, en elk personage komt tot leven in perfect uitgewerkte karakterschetsen die ieder het verhaal opstuwen en voortjagen. Maar Salander is werkelijk het allerbriljantst geprofileerd. Ze heeft alles in zich om uit te groeien tot een cultfiguur van wereldklasse.

En ondanks alles blijft ze geloofwaardig: Larsson slaagt er zelfs in haar te laten overtuigen als zij als miezerpipje het opneemt tegen twee buikige bikers. Die zijn nog peanuts vergeleken bij wat haar te wachten staat, want terwijl Larsson haar verleden laagje voor laagje afpelt en onthult, komt Lisbeth steeds dichter bij de apotheose waarin de lamlul, die verantwoordelijk is alles voor wat haar heeft gevormd, een kardinale hoofdrol gaat spelen.

Uitgeverij Signatuur