Karin Slaughter - Onaantastbaar

Voor het groeiende boekenplankje met Slaughters hier weer een nieuwe thriller, waarvoor ze ditmaal het koppel Sara Linton (patholoog anatoom) en Jeffrey Tolliver (rechercheur) weer inzet.

Na een meteorietinslag als Tryptych valt het niet mee om de verwachtingen weer waar te maken. Dat doet Slaughter met deze nieuwe thriller dan ook maar ten dele. Het verhaal begint dan wel met een nagelbijtende griezelscène waarin een meisje onder gruwelijke omstandigheden de dood vindt, maar daarna lijkt het alsof de auteur te weinig personeel in dienst had dat kolen kon scheppen om het verhaal op stoom te laten komen.

Portrait

Zo zijn daar de perikelen tussen Sara en Jeffrey; het is een portrait of a marriage dat stevig in het verhaal had kunnen zitten, maar hier blijft kleven op een soapniveau van een stel dat enkele niet opzienbare obstakels op hun huwelijkspad vinden. Daarnaast is er het geval Lena, een collega van Jeffrey die verwikkeld is in een persoonlijke zoektocht naar de waarheid omtrent haar stamboom, en een actueel plot over vernietigende drugs, neonazi's, een slachtpartij en nog meer doden. Helaas is Lena van het eigenwijze slag dat niemand iets wil vertellen, dus voor de lezer duurt het een eeuwigheid voordat daar de lijken uit de kast tuimelen. Wat op zich geen probleem hoeft te zijn, alleen is het geen plotlijn waarbij je wordt geslaughtered.

Dopeys

Wat het verhaal nog min of meer overeind houdt zijn de passages waarin Slaughter als vanouds op dreef is. Treffend schetst ze de vernietigende uitwerking van drugs en de even vernietigende uitwerking die verslaafden op hun omgeving hebben. Alsof ze Theodor Dalrymple's oeuvre aangaande dit onderwerp heeft bestudeerd. De subplot aangaande de rassenhaat brengt echter niets nieuws onder de zon: de gangs met onfrisse praktijken die aan de Aryan Nation doen denken, is oude wijn in nieuwe zakken en blijven te lang in de periferie hangen om de spanning aan te kunnen jagen.

Op dreef

Dat is eigenlijk wel zo'n beetje het struikelblok van het boek. Alles duurt te lang voor het op gang komt. Alle wegen die naar Rome leiden zijn uitgesleten paden uit een toeristische folder met links en rechts souvenirwinkeltjes waarin wel veel degelijk maar geen origineel spul te vinden is. En Slaughters einde is net zo open als de borstkas van een van de hoofdpersonages. Die komt in een volgend boek óf erg gehavend terug of helemaal niet meer. In beide gevallen zal Slaughter voldoende stof hebben om dit karakter weer een nieuwe wending in haar volgende boek te geven, maar laat haar dan wel wat meer op dreef zijn dan deze keer.

Uitgeverij Cargo/De Bezige Bij.


Tip de redactie