Diana is dood en Charles is hertrouwd met Camilla Parker-Bowles. Tot zover de realiteit, die Townsend in deze zwartkomische versie van 1984 tot in het hilarische doortrekt naar een futuristisch Engeland.

In een niet zo verre toekomst is Engeland ten prooi gevallen aan het totalitarisme. Premier Jack Barker regeert het Britse koninkrijk met ijzeren vuist, en onderwerpt de burgers aan een systeem waarin misdaad en alles wat geen middle-of-the-road is, wordt uitbannen. Zijn meest drastische maatregelen daartoe zijn het creëren van de zogeheten Exclusion Zones: woonwijken die onder permanent toezicht staan, en waar de inwoners zijn afgezonderd van de 'normale' wereld.

De Windsors

De bewoners bestaan uit misdadigers, asocialen, terreurverdachten, over-corpulente mensen en nog meer sociale misfits, en… de Windsors. De Queen Mom, Charles en Camilla, prins Edward, prinses Anne en prinses Michael, en de prinsen William en Harry wonen in goedkope sociale huurwoninkjes op een minimale uitkering en hebben afstand moeten doen van al hun koninklijke privileges.

Zij schikken zich min of meer naar hun povere lot. Townsend jongleert met de karakters van haar Windsor-personages zoals wij het Britse koningshuis uit de pers hebben leren kennen. William is een consciëntieuze jongen, Harry draait keiharde rapmuziek en wipt met sletjes, de Queen behoudt onder deze omstandigheden zoveel mogelijk haar waardigheid, Charles is pietluttig als altijd maar stiekem blij zover van Buckingham Palace te verkeren, en Camilla zeurt niet maar maakt er het beste van.

Terugkeer

Maar dan dreigt de politieke rivaal van Jack Barker, gladjanus Boy English, de verkiezingen te gaan winnen. Zijn eerste daad zal zijn om de Windsors weer terug te krijgen op de Britse troon. Een mededeling waar de Windsors zelf met wisselend enthousiasme op reageren. De grootste opponenten zijn de Queen Mom en Charles. De eerste omdat zij geen zin meer heeft in dat uitputtende bestaan met handjes zwaaien en lintjes knippen, en Charles omdat hij het liefst met zijn dierbare Camilla in een hutje op de hei wil wonen.

Liefdesbaby

De andere kink in de kabel van de troonopvolging is de compleet vergeten liefdesbaby van Charles en Camilla, die 41 jaar later opduikt als zijn adoptieouders zijn overleden en hij in het testament verneemt wie zijn echte ouders zijn. William popelt om de honneurs van het Britse vorstendom op zich te nemen, maar zijn extreem onaantrekkelijke, sociaal incompetente en buitengewoon onaangename halfbroer dreigt alles op losse schroeven te zetten.

Talking dogs

Een tweede collectieve hoofdrol heeft Townsend toebedeeld aan de koninklijke honden. Elke Windsor heeft er wel een stuk of twee of meer. Honden zijn in Engeland net zo onmisbaar als high tea met komkommersandwiches, en Townsend heeft ze alle hun eigen karakter gegeven én een stem. Met droge humor becommentariëren zij de handel en wandel van hun majesteitelijke baasjes, en zij vormen een schakel tussen de Windsors en de buitenwereld.

Satire

Koningin Camilla is een satire op de hedendaagse politiek, op de Windsors, op de Britse burgerbevolking, de journalistiek, de maatschappij, de nouveau riche; ja, waar eigenlijk niet op? Townsend sleept er een enorme vracht aan zij- en bijpersonages bij om zo ongeveer iedereen die in de spotlights staat direct of indirect te kakken te zetten, maar vooral de verrechtsing van de westerse wereld moet het ontgelden. Daarmee krijgt de humor van de auteur bij vlagen een wrange ondertoon en niet alles wat zij persifleert is zo onzinnig als zij wil voorschotelen, maar Queen Camilla moet niet te veel als politiek pamflet worden gelezen. Het is vooral om te smullen van de bizarre lotgevallen van de deftige Windsors, zoals om die hilarische confrontaties met hun Tokkie-buren en de reputatie van Camilla. Het kan niet anders of de Windsors zullen zelf ook hierom kunnen lachen.

Uitgeverij Fontein.
Oorspronkelijke titel: Queen Camilla.