Mark Mills - De Toscaanse Tuin

In 1958 gaat een jonge Engelsman naar Toscane om het geheim van een tuin te duiden. Het levert een artistiek verantwoord, maar brave roman op.

Op de flaptekst van De Toscaanse Tuin staat 'literaire thriller'. Waarom? Het boek is niet spannend op de manier van het misdaadgenre; want als er sprake is van geheimen die ontsluierd moeten worden, wil dat nog niet zeggen dat er misdaad in het spel is. In De Toscaanse Tuin draait het eerder om een familiemysterie waar de jonge Brit Adam Strickland in verzeild raakt. Beter gezegd: als een ouwe tut - denk Angela Lansbury - duikt hij ongevraagd in een familiegeschiedenis omdat hij 'in de ban van de Toscaanse villa is gekomen' - een gegeven dat Mills enkele keren laat weten bij monde van een bijpersonage, anders was het de lezer ontgaan.

Doel

Adam, student kunstgeschiedenis op Cambridge, is door zijn professor naar Toscane gezonden omdat de villa van signora Docci een tuin vol beelden en prieeltjes heeft waarvan men de achterliggende bedoeling niet weet te duiden. Eeuwen daarvoor heeft de villa toebehoord aan een rijke landeigenaar en zijn echtgenote Flora. Jaren na haar te vroege overlijden heeft de weduwnaar deze tuin speciaal voor haar laten ontwerpen met een bepaald doel, maar welke?

Wat niemand lukt, lukt Adam wel, en zijn oriëntatierit door de Toscaanse beeldentuin is een degelijk staaltje cultureel schrijfwerk. Interessant, met veel Per Seconde Wijzer-weetjes, en ook niet heel verrassend wordt ter ondersteuning ook Dante's Goddelijke Komedie er maar weer eens bijgesleept (die klassieker lijkt inmiddels te zijn uitgegroeid tot hét handboek voor profilers).

De Docci's

Naast deze brave ontwikkelingen krijgt Adam ook een persoonlijke band met signora Docci en een romance met haar kleindochter. Signora Docci heeft ook nog een zoon, Maurizio; haar andere zoon is op de breuklijn van WO2 en de vrede doodgeschoten op de bovenste etage van het huis. Die etage is sindsdien hermetisch gesloten, maar Mills laat met dat boeiende gegeven toch plenty Hitchcockiaanse spanningselementen braak liggen.

Ook het personage Adam blijft voornamelijk onontgonnen terrein. Hij is niet onsympathiek en ook niet dom, maar dermate vlak dat de stenen beelden die hij bestudeert meer leven en zeggingskracht bezitten dan dit mens van vlees en bloed. Hetgeen opgaat voor alle personages in De Toscaanse Tuin, op signora Docci na. Zij moet in haar eentje de complete psychologische boog gespannen houden. En al is ze kras voor haar leeftijd, dat redt ze niet. Mills' proza blijft steken in Toscaanse clichébeelden uit brave culinaire en cultureel-toeristische gidsen.

Uitgeverij Ambo | Anthos.

Tip de redactie