Mark Haddon - A Spot of Bother

Tragikomedie over een bovenmodaal gezin waarin de vader, de moeder, de zoon en de dochter allen schoon schip moeten maken.

A Spot of Bother is de lang verwachte opvolger van The Curious Incident of the Dog at Night-Time, waarin Haddon op weergaloze wijze in de huid van een autistische jongen kroop. In zijn nieuwe boek fileert Haddon de levens van het gezin Hall. Vader George, moeder Jean, zoon Jamie en dochter Katie hebben allen om verschillende redenen een identiteitscrisis en moeten hun levens herdefiniëren.

Hypochonder

De pitch van George is die uit de titel. Hij is met vroeg pensioen, heeft zijn schaapjes op het droge, en vult zijn leven als de ideale rentenier. Totdat hij op een dag een vlek op zijn heup ontdekt, en hypochondrische angsten als een inktzwart wolkendek boven zijn hoofd samenpakken. Ervan overtuigd dat Magere Hein met rasse schreden nadert, is hij met een paar weken rijp voor het gesticht - want George gelooft niet in praten. Sterker nog, praten acht hij zwaar overschat. Als hij ook nog zijn vrouw in zijn bed aantreft met haar minnaar, gaat George echt van het padje af.

Nieuwe lendenen

Jean heeft, met haar minnaar, haar eigen symptoombestrijding. De nieuwe man in haar leven kan luisteren, blaast haar dorre lendenen weer leven in en geeft haar het gevoel dat ze weer mooi is ('Catching the reflection of her body in the mirror made her feel like weeping.'). Ook dochter Katie heeft haar handen vol aan zichzelf, want ze wordt gepijnigd door de vraag of ze wel of niet op het huwelijksaanzoek van haar vriend Ray moet ingaan. Jamie's issue wordt onder Haddons handen een even interessante kwestie: hij is gay, en zijn vriend Tony verlaat hem omdat Jamie te veel in de kast blijft zitten.

Augiasstal

The bottom line is dat elke Hall moet gaan inzien dat ze te veel met zichzelf zijn bezig geweest, al houdt Haddon zich verre van de obligate hereniging met een knusse Christmas Turkey op tafel. Is er aanvankelijk slechts één ding dat hen bindt - hun gemeenschappelijke afkeer van Ray (zelfs Katie weet niet zeker of ze kiest voor liefde of standvastigheid) - ze worden er stuk voor stuk met de neus ingewreven dat ze hun eigen Augiasstal flink moeten uitruimen willen ze nog iets van een normaal leven kunnen leiden.

Zintuiglijk

Al dit brengt Haddon met zijn typerende droogkomische stijl, en hij betoont zich wederom een sterk zintuiglijke schrijver. George mag dan niet van praten houden, denken en voelen doet hij des te meer, en zijn neerwaartse proces richting krankzinnigheid is fabuleus beschreven. Hoe manoeuvreert iemand zich richting zijn eigen ondergang omdat hij voor zijn omgeving beleefd wil blijven, niemand tot last zijn en volledig in controle.

Palimpsest

Hetgeen ook geldt voor de andere leden van de familie Hall. Deze cultureel onderlegde upper-middenklassers met hun degelijke, uitgestippeld leven moeten immers weten wat ze doen. Zij zijn degenen die verstandige beslissingen nemen en ze hebben het goed, dus wat valt er te klagen voor deze radicale aanhangers van de Stoa? Zo is het hen aangeleerd, want Afrikaanse kindertjes in slavenarbeid hebben het slechter.

Dat relativeringsvermogen is funest, en vlakt als een gummetje de potloodtekening van onderlinge communicatie uit. Maar hoe de Halls ook hun best doen om geen faux pas te maken: niets kan liefde en haat zo naar boven halen als de eigen familie. Haddon jaagt hen allen naar een rigoureuze kentering, waarna er op de uitgegumde palimpsest weer ruimte ontstaat voor echt leven. En ondertussen heeft de lezer traantjes van het lachen en ontroering om de Hall-strijd weggeveegd.

Uitgeverij Nilsson & Lamm.

Tip de redactie