Karin Jespersen en Ralph Pittelkow - Islamisten en Naïvisten

Het Deense politieke en journalistieke koppel Jespersen en Pittelkow hebben het islamisme in Europa in kaart gebracht. Ze hebben gedegen onderzoek verricht, en stapelen feit op feit op feit op feit.

De cartoonrel was de aanleiding voor Jespersen en Pittelkow om de politieke islam (ofwel islamisme, ofwel salafisme) in Europa te analyseren. Het toneelstuk van Max Frisch, Biedermann en Brandstichters, gebruiken zij als parabel - het stuk was indertijd zelf een parabel voor het nazisme. Biedermann biedt onderdak aan twee mannen die zich als slachtoffer voordoen, en zodra zij in huis zijn opgenomen, beginnen ze met de voorbereidingen om zijn huis in brand te steken. Biedermann negeert alle tekens, en reikt ze aan het eind zelfs de lucifers aan.

Kalifaat

In Islamisten en Naïvisten wordt uitgelegd wat islamisme precies is, en het totalitaire karakter ervan. Het is dus bepaald geen vrolijk boek, maar onruststokers kun je de twee Denen niet noemen. Ze sommen op welke stappen islamisten ondernemen, op welke terreinen ze al succes hebben geboekt, en de vooralsnog lethargische houding van politici om in te grijpen. Het einddoel van de islamisten is het grenzeloze kalifaat en ledenwerving, wat hele abstracte, vage ideeën zijn. Want hoe je bij slagen zoiets draaiende houdt volgens de sharia en de koran, daar geven de auteurs geen antwoord op. Dat zouden islamisten zelf ook niet kunnen, want een antwoord is er ook niet.

Bloedspatten

Islamisten denken niet verder dan in abstracte ideeën. Hoe je in zo'n kalifaat, aan alle kanten beperkt en beknot volgens zesde-eeuwse richtlijnen, brood op de plank moet krijgen in de 21ste eeuw, is bijvoorbeeld een raadsel. Misschien willen ze de slavernij weer invoeren, of gaan ze ervan uit om tot aan het einde der tijden op Europese uitkeringen te kunnen zitten.

Gehinderd door enige geschiedeniskennis zijn de islamisten ook niet. Het bloed spat al eeuwen in het rond want de een weet het al eeuwen lang beter dan de ander. Geen idee waar ze het optimisme vandaan halen dat hún stijl en hún plan wél zal werken: het helpt in zo'n geval vast als je gewoon je geschiedenisboeken dichthoudt en je verstand op nul zet.

Abstractie

Desalniettemin is het streven naar die abstractie op zich niks waar Europa blij mee moet zijn. De westerse wereld is er een van vooruitgang en vrijheid, terwijl de islamisten een tijdreis terug voor ogen hebben. Wat erg tegennatuurlijk is, maar niemand zal de aanhangers van het islamisme op een intelligente visie kunnen betrappen.

Genadeloze opsomming

Onze politici ook niet, is de gedachte die je bekruipt bij het lezen van dit boek. Niet eens actie, maar gewoon visie. Het vermoeden is dat ze geen enkele visie hebben behalve thee drinken, omdat het proces zo geluidloos eroderend verloopt. Waarom zou je als politicus je druk maken over een islamitisch instellinkje links, een cultureel moslimcentrumpje rechts, een moskeetje hier, een bijeenkomstje daar, aanslagje zus, bedreiginkje zo, 'n moordje gisteren, 'n monddoodje vorige week. De genadeloze opsomming van feiten door Jespersen en Pittelkow is echter heel andere koek dan wat versnipperde krantenberichten.

Achterbakse werkwijze

Anderzijds is dat gebrek aan visie van onze politici ook weer niet zo heel raar, want de meesten zijn niet gekozen vanwege hun elastieken geest. Zolang er geen dingen gebeuren die conform Europese tradities plaatsvinden, is er voor hen geen reden tot opwinding, of wel? Ons continent heeft immers altijd enorme veranderingen gekend die allen voortvloeiden uit grootschalige en zeer zichtbare revoluties. Hetgeen weer te maken heeft met ons open karakter, dat haaks staat op dat van de islamisten.

De Europese geschiedenis was er een van luidruchtige publicaties, zeepkisten en volksopstanden. Waren wij het ergens niet mee eens, dan zouden we dat kenbaar maken ook, bij Toutatis! Religieuze opstanden, iconoclasten, grootschalig verzet tegen overheersers, de Franse revolutie, de bolsjewieken, de seksuele revolutie: dit is maar een klein greepje uit de roerige Europese geschiedenis waar elke verandering met lawaaisoep en de roeptoeter wordt aangekondigd.

Zoals Joris Luyendijk al schreef in zijn boek 'Een Goede Man Slaat Soms Zijn Vrouw: "Veel moslims huldigen een evolutionair perspectief waarin Azië, Afrika en het Midden-Oosten al wel, maar waarin Europa 'nog niet' moslim is. Precies zoals Nederlandse kranten vanuit hun perspectief vaak schrijven: in het traditionele Egypte speelt religie 'nog altijd' een belangrijke rol."

Thee-oorlog

Islamisten doen het stilletjes, dus vandaar dat men in Brussel denkt 'ach, is niks'. Blijkbaar zijn wij niet gezegend met politici & beleidsmedewerkers die hun denkkader mondiaal kunnen uitbreiden, en die inzien dat revoluties ook via kruipwegen en fluisterstem plaats kunnen vinden. Wij hebben inderdaad Biedermannen in het pluche, dol op slachtoffers en er heilig van overtuigd dat hún methode, de westerse, een universele methode is, ondanks de vele waarschuwingen van dissidente moslims.

Wij bieden zelfs zo'n Januskop als Tariq Ramadan een universiteitszetel, nota bene aan de Erasmus-universiteit - terwijl Erasmus bij leven zelf al flink tegen het intolerante mohammedanisme van leer trok. De laatste thee-oorlog was in Boston, in 1773. Gaan we nog een nieuwe beleven?

Uitgeverij Nieuw Amsterdam.