Hoogerheidenaar Michael Hayman apetrots op winst broer Parijs-Roubaix

Waar de wielerwereld zondag vol verrassing en verbazing zag dat de 37-jarige Australiër Mathew Hayman de 114e editie van Parijs-Roubaix op zijn naam schreef, kwam bij broer Michael uit Hoogerheide eindelijk de bevestiging van wat hij al jaren wist. 

“Ik riep al vijftien jaar dat hij dit in zich heeft. Dat het nu allemaal op zijn plek komt is fantastisch”, glundert de trotse Hoogerheidenaar. 

Australië

Het was grote broer Michael die eind jaren negentig Mathew overhaalde om vanuit Australië naar Nederland te komen om hier te komen fietsen. Zelf had hij een aantal jaar eerder de stap al gewaagd.

Hoewel Michael zelf geen profcontract overhield aan zijn trip naar Nederland, vond hij in de Hoogerheidese Anita wel de liefde van zijn leven, met wie hij later de fietsenzaak Fietsplus Tinus van Overveld overnam.

“Mijn vrouw had contacten met Nico Verhoeven van de Rabobank, die op dat moment een opleidingsploeg voor talenten ging opstarten. Ik heb mijn broer gezegd: ‘Je moet nu komen. Dit is je kans'”, vertelt Michael.

Rilland-Bath

Mathew Hayman greep die kans met beide handen aan en kroonde zich zelfs in 1999 tot eerste Australische Nederlands kampioen, door het NK bij de belofte te winnen. Mathew woonde in die tijd enkele maanden in bij Michael en zijn vrouw Anita.

Later verhuisde hij naar Rilland-Bath. In een interview in de Volkskrant gaf hij aan op zijn plek te zitten in het Zeeuwse dorpje. “Er is hier niets te doen. Dat is ideaal voor mij. Kan ik al mijn tijd besteden aan fietsen en aan het nadenken over fietsen.”

Een jaar na zijn winst op het NK belofte tekende Mathew zijn profcontract bij de Rabobank. In 2010 stapte hij over naar Team Sky. De laatste drie seizoenen komt hij uit voor de Australisch ploeg Orica GreenEdge.

Inzet

Broer Michael kan in al die jaren als zijn grootste fan worden gezien. “Misschien is het familieliefde, maar ik roep al vijftien jaar dat Mathew het in zich heeft. Mathew is echt een renner die zich geeft voor het team. Hij toont altijd de volle inzet en finisht bijna altijd”, vertelt hij trots.

De enige uitzondering in het teamgedachte van Mathew is Parijs-Roubaix, waar de Australische renner ieder jaar weer voor eigen kansen rijdt. Het was volgens Michael wachten op de eerste podiumplaats voor Mathew.

“Hij heeft al twee keer eerder top tien gereden, maar hij heeft ook veel pech gehad. Dan had hij hele goede benen en reed hij zijn ketting eraf. Zoiets zie je niet in de statistieken. Ik wist dat hij dit kon, het moest er alleen een keer uitkomen.”

Spannend

Michael heeft tot nu toe iedere Parijs-Roubaix van zijn broer live gevolgd.

“Dan gaan we met de auto naar de start, stoppen we twee à drie keer onderweg en rijden we door naar de finish. Dit jaar had ik het druk met mijn zaak. Daarom zijn we nu met een bus meegegaan vanaf Kortrijk. Het was zo spannend. Ik ben niet uitgestapt om niets te missen vanuit de bus.”

Kopgroep

Mathew vormde samen met de Belgen Tom Boonen en Sep Vanmarcke, de Brit Ian Stannard en de Noor Edvald Boasson Hagen de kopgroep. De ene na de andere renner opende de aanval, maar uiteindelijk streden de vijf op de baan van Roubaix voor de winst.

Dat Mathew aan het langste eind trok in de sprint, verraste de wielerwereld, maar Michael allerminst. “In de jeugd was hij fanatiek baanwielrenner. Dat kwam hem nu goed van pas.”

Sinds Mathews winst staat Michaels telefoon haast niet stil. “Als ik zie hoeveel berichtjes ik al heb gekregen, dan denk ik dat Mathews telefoon continu aan de lader moet om alles bij te houden.”

Tip de redactie