Vanaf 2012 wordt de kilometerheffing stapsgewijs ingevoerd. Daarvoor krijgt iedereen een kastje van de overheid in zijn auto. Ook zijn er verkeersdeelnemers die de dans ontspringen.

© Autoweek

Voor de invoering van de kilometerheffing worden acht miljoen auto’s en een half miljoen bestelauto’s voorzien van een registratiekastje dat bijhoudt hoeveel kilometers er worden gemaakt. Een private dienstverlener ontvangt die gegevens en het eindbedrag komt terecht bij het CJIB. Aan het einde van de maand volgt de rekening voor de autobezitter.

Omdat niet alle kastjes in één keer kunnen worden aangebracht, worden auto’s willekeurig aangewezen om een kastje te laten inbouwen. Dit gaat op basis van de eerste twee cijfers van het kenteken. Zodra het systeem actief is, wordt het kenteken geschrapt voor het betalen van motorrijtuigenbelasting. De kosten voor de inbouw van het kastje zijn voor de eerste keer voor rekening van de overheid.

Motoren betalen geen kilometerprijs omdat de inbouw van een kastje te lastig is. Motorrijtuigenbelasting blijft voor hen wel verplicht. Klassiekerbezitters zijn compleet vrijgesteld van kilometerheffing. Wel is onlangs de oldtimergrens getrokken bij bouwjaren tot 1987. In de loop der jaren zullen die auto’s dus steeds schaarser worden.

De kilometerprijs wordt variabel; op verschillende tijdstippen en plaatsen gelden andere tarieven. Het basistarief dat voor auto’s wordt berekend hangt af van de brandstof en de CO2-uitstoot. Diesels zonder roetfilter betalen bijvoorbeeld een boete van 2,5 cent per kilometer. De overheid zegt dat het gemiddelde basistarief in 2012 ligt op drie cent per kilometer; in 2018 groet dat tot 6,7 cent.

In AutoWeek 47, die komende woensdag in de winkels ligt, belichten we alle achtergronden van de kilometerheffing.