AMSTERDAM - Het bewijs dat voortkomt uit DNA-onderzoek in strafzaken biedt veel minder zekerheid dan algemeen wordt aangenomen. Met het groeien van DNA-databanken zal de onzekerheid en de kans op foute daderidentificaties alleen maar toenemen.

Foto:  anp

De bewijskracht van DNA-onderzoek wordt ook nog eens ondergraven door fouten van technisch rechercheurs en forensisch onderzoekers. Over de aard en omvang van deze zogenoemde laboratoriumfouten is ten onrechte weinig tot niets bekend.

Dat schrijven de rechtspsychologen Peter van Koppen en Henk Elffers in de komende editie van het Advocatenblad, in een uitvoerig artikel getiteld De mythe van het DNA-bewijs. "In het geloof in forensische sporen geldt DNA-bewijs als de oppergod", noteren zij.

Voor een deel is dat terecht, maar de problemen met DNA als bewijsmiddel zijn legio en mogen niet worden onderschat, vinden beide professoren. "Bewijsfouten, met rechterlijke dwalingen als uiterste gevolg, liggen in toenemende mate op de loer."