Bernhard, kleurrijk en onstuimig (video)

RIJSWIJK - Bernhard Leopold Frederik Everhard Julius Coert Karel Godfried Pieter van Lippe-Biesterfeld wordt geboren op 29 juni 1911 in het Duitse Jena. Volgens de burgelijke stand daar aanschouwde hij overigens op 28 juni het levenslicht. Hij trouwt in 1937 met de Nederlandse prinses Juliana. Met hem is een van de kleurrijkste en onstuimigste figuren uit de geschiedenis van het Huis van Oranje heengegaan.

Bekijk video: Historisch overzicht Bernhard
Modem/ Breedband

Studie, werk en huwelijk

Bernhard bezoekt kostscholen in Züllichau en Berlijn en volgt colleges recht in Lausanne, München en opnieuw Berlijn. Hij haalt in 1935 een met het doctoraal rechten vergelijkbaar examen. Bernhard aanvaardt in datzelfde jaar een functie in Parijs bij een vestiging van het chemische bedrijf IG Farben.

Tijdens een wintersportvakantie ontmoet hij prinses Juliana en een verloving is het gevolg. Nederland onthaalt Bernhard enthousiast, want de bevolking vreesde al dat Juliana ongehuwd zou blijven en dat het met het Huis van Oranje gedaan zou zijn. Bernhard krijgt op 6 januari 1937 de titel Prins der Nederlanden, een dag later trouwt het paar in Den Haag. Ze vestigen zich op paleis Soestdijk. In 1938 bevalt Juliana van Beatrix. Bernhard raakt juist in die periode ernstig gewond door een verkeersongeluk bij Diemen.

De oorlogsperiode

Koningin Wilhelmina benoemt Bernhard in 1939 tot haar adjudant. Ze is zeer met haar 'tweede kind' ingenomen. Na de Duitse inval op 10 mei ontstaat er echter wrijving tussen de twee: de nog jonge Bernhard (28) weigert het land met de rest van de familie (de tweede dochter Irene is in 1939 geboren) te verlaten. Uiteindelijk zwicht hij en zet zich in Engeland, aan de zijde van Wilhelmina, in voor de goede zaak. Juliana reist met Beatrix en Irene door naar Canada.

Bernhard wordt in Engeland hoofd van de Koninklijke Nederlandse Militaire Missie, behaalt zijn militair vliegbrevet (de liefde voor het vliegen gaat nooit meer over) en krijgt de rang Honorary Air Commodore bij de Royal Air Force. De regering bevordert hem in 1942 tot schout-bij-nacht en generaal-majoor, in 1943 tot vice-admiraal en luitenant-generaal. Als bevelhebber van de Binnenlandse Stijdkrachten, een functie die hij vanaf 1944 bekleedt, oogst hij alom waardering. Winston Churchill schijnt ooit over hem te hebben gezegd: "Ik ken er één die echt van de oorlog heeft genoten, en dat is Bernhard."

De prins blijft zijn leven lang een oorlogsheld. Ook het in de jaren tachtig oprakelen van de affaire-King Kong heeft aan dit heldendom niet of nauwelijks iets kunnen afdoen. De vermeende verrader van de geallieerde operatie Market Garden had Bernhard enkele keren ontmoet. Christiaan Lindemans (King Kong) stierf kort na de bevrijding onder verdachte omstandigheden.

Op 5 mei 1945 is de prins in het hotel De Wereld in Wageningen aanwezig bij de capitulatie van de Duitsers. Na de bevrijding benoemt de regering hem tot inspecteur-generaal van de landmacht, dan van de marine en vervolgens ook van de luchtmacht, later gecombineerd tot de functie inspecteur-generaal van de totale krijgsmacht. Hij krijgt in 1946 het Commandeurskruis in de Militaire Willemsorde.

Bernhard en Juliana krijgen in 1943 hun derde dochter. Margriet wordt in 1943 geboren in Ottawa, waar Juliana zich met de kinderen had teruggetrokken. Het ziekenhuis waar de geboorte plaatshad, wordt voor het gemak tijdelijk tot Nederlands grondgebied verklaard.

De in Londen werkende Bernhard vliegt in de oorlog slechts enkele keren naar Ottawa en kent zijn kinderen aanvankelijk amper. Na de oorlog constateert hij op Soestdijk dat de opvoeding wat hem betreft wel wat strenger had gekund. Hij maakt zijn lange afwezigheid goed. Vooral Beatrix en Irene zijn dol op hun vader, die bijna zijn hele leven een jongensachtige, charmante verschijning blijft.

Goodwillambassadeur en (inter)nationale activiteiten

Ter versterking van de vriendschappelijke - en handelsrelaties met het buitenland maakt de prins na de oorlog veel 'goodwillreizen' naar alle delen van de wereld. Hij krijgt de vrije hand en weet vooral voor het Nederlandse bedrijfsleven heel wat te bereiken.

Verder blijkt zijn internationale belangstelling uit de jaarlijkse Bilderberg-conferenties, die hij in 1954 voor het eerst organiseert en in 1976 voor het laatst voorzit. Vooraanstaande politici, zakenlieden en prominenten uit de universitaire en journalistieke wereld komen bijeen om over actuele buitenlandse problemen te spreken.

Voor zijn buitengewone diensten ter bevordering van de eenwording van Europa krijgt Bernhard in 1960 de Europaprijs van de Raad van Europa. Twee jaar daarvoor heeft de prins de stichting Praemium Erasmianum opgericht om mensen die een belangrijke prestatie voor Europa hebben geleverd, met een geldprijs te eren. Eén van de winnaars is Simon Wiesenthal, die veel oorlogsmisdadigers heeft opgespoord.

In de loop der jaren ontvangt prins Bernhard zelf tal van eredoctoraten, zowel van Nederlandse als buitenlandse universiteiten, en vele hoge Nederlandse en buitenlandse onderscheidingen.

Cultuur

De prins is ook op cultureel gebied actief. Zo is hij oprichter en regent van het Prins Bernhard Fonds, een stichting die tot doel heeft culturele initiatieven te stimuleren en te ondersteunen. Jaarlijks reikt de prins de onderscheiding van het fonds, de Zilveren Anjer, uit aan mensen die zich verdienstelijk hebben gemaakt voor de Nederlandse cultuur. Hij krijgt de anjer in 1990 overigens zelf.

De anjer is onlosmakelijk met de prins verbonden. In burger vertoont hij zich bijna niet zonder. De bloem wordt speciaal voor hem gekweekt en ook op reis toont de prins zich maar zelden zonder zijn sneeuwwitte metgezel. Op zijn eerste verjaardag na de Duitse invasie is de anjer al hèt symbool van de prins. Duizenden mensen dragen die dag, terwijl alle nationale emblemen verboden zijn, Bernhards lievelingsbloem.

Greet Hofmans-affaire

Uit het huwelijk van Juliana en Bernhard wordt in 1947 de vierde en laatste dochter geboren. Marijke, die zich later Christina laat noemen, baart het gezin vooral in haar eerste levensjaren nogal wat zorgen. De baby blijkt een ernstige oogafwijking te hebben. De ouders consulteren - op initiatief van Bernhard - onder anderen de gebedsgenezeres Greet Hofmans, in de hoop dat er een wonder gebeurt. Juliana is dan al koningin.

De invloed van Greet Hofmans op de vorstin, ook in politiek opzicht, is op een gegeven moment zo groot, dat er spanningen ontstaan tussen Bernhard en Juliana. De prins distantieert zich van Hofmans, hetgeen hem op een enorm conflict met zijn vrouw komt te staan. Die wil hem zelfs de deur wijzen, zo zal jaren later blijken.

Hofmans verwerft zich de bijnaam de Raspoetin van het Nederlandse hof. De buitenlandse pers, gealarmeerd door de radeloze Bernhard, begint erover te schrijven en de kwestie groeit snel uit tot een grote affaire. De ministerraad raakt erbij betrokken en er komt een 'commissie van drie' die een onderzoek instelt. Een paar maanden later laat het koninklijk paar weten dat het advies van de commissie 'zeer waardevol' is geweest. Greet Hofmans vliegt het paleis uit en een flink deel van de hofhouding krijgt ontslag.

De gebedsgenezeres heeft steeds gezegd dat het de schuld van Bernhard was dat Marijke niet genas. Alleen met het vertrouwen van beide ouders zou genezing mogelijk zijn geweest. Juliana en Bernhard proberen in 1962 definitief met de affaire af te rekenen door hun zilveren huwelijk op grootse wijze te vieren. Gekroonde hoofden uit de hele wereld stromen toe.

Politieke uitspraken

Prins Bernhard laat diverse keren blijken dat hij niet onverdeeld gunstig over de Nederlandse politiek denkt. Officieel dient een lid van het Koninklijk Huis daarover, althans in het openbaar, zijn mond te houden. Daarvoor is de prins echter te onstuimig. Zo zegt hij in 1971 in een kranteninterview dat het parlement maar beter voor twee jaar naar huis kan. De volksvertegenwoordiging kan dan na die tijd een oordeel vellen over het kabinetsbeleid van de afgelopen periode. Die uitspraak levert hem een berisping van premier Biesheuvel op.

De prins is goed voor meer opvallende opmerkingen, al worden die niet altijd voor het voetlicht gebracht. In juni 1991 maakt hij, tijdens een informele ontmoeting met een paar Indië-veteranen en in aanwezigheid van twee verslaggevers, die ook als zodanig aan hem zijn voorgesteld, laatdunkende uitspraken over minister Pronk van Ontwikkelingssamenwerking. Er komt geen rel van, want de verslaggevers besluiten, wegens het informele karakter van de ontmoeting, niets op te schrijven.

En als Bernhard eens tegen mediamensen klaagt over oud-minister Vredeling van Defensie en een functionaris van de Rijksvoorlichtingsdienst (RVD) hem voorstelt de uitspraken binnen de paleismuren te houden, reageert de prins tegen de goedwillende ambtenaar zelfs oprecht verbaasd en bijna opstandig. Tot op hoge leeftijd laat de prins merken wat hij vindt, of het nu gaat om de aanhouding van AH-medewerkers die een winkeldief hebben gevangen of over het verloren gaan van de exclusiviteit van de groene baret voor de commando's.

Lockheed-affaire

Een grote rel vol echt drama rond prins Bernhard is er in 1976. In dat jaar ontstaat er hevige opschudding, als blijkt dat prins Bernhard de 'hoge Nederlandse regeringsfunctionaris' is aan wie de Amerikaanse vliegtuigfabrikant Lockheed in de jaren 1961-1962 en in 1968 1,1 miljoen dollar aan steekpenningen zou hebben betaald. Hoewel de prins zegt nooit enig geld van Lockheed te hebben ontvangen, stelt de regering begin februari 1976 een commissie van drie wijze mannen in. Deze commissie-Donner moet uitzoeken wat er juist is aan de verklaringen die voor de commissie-Church in de Verenigde Staten over Bernhard zijn gedaan. Die commissie moest de omkooppraktijken van Lockheed onderzoeken.

Eind augustus komt het rapport van de commissie-Donner uit. Zij komt tot de slotsom dat de prins fouten heeft gemaakt. Weliswaar is niet onomstotelijk bewezen dat hij steekpenningen heeft aangenomen, maar hij heeft zich "veel te lichtvaardig begeven in transacties die de indruk moesten wekken dat hij gevoelig was voor gunsten". Verder heeft de prins "zich laten verleiden tot het nemen van volstrekt onaanvaardbare initiatieven".

De handelwijze van Bernhard heeft het landsbelang geschaad, laat premier Den Uyl namens de regering aan de Tweede Kamer weten. De prins betuigt zijn spijt, niet in de laatste plaats in huiselijke kring aan Juliana, tegenover wie hij zich zeer schuldig voelt. De monarchie staat zelfs op het spel als er sprake is van een gerechtelijk vooronderzoek op basis van de conclusies van het rapport. Zover komt het niet, want tijdens een Tweede-Kamerdebat blijken de meeste fracties niets voor verdere stappen te voelen. Alleen de PSP pleit in een motie voor een vooronderzoek, maar die inbreng krijgt slechts de stemmen van beide PSP-fractieleden.

Bernhard trekt zich terug uit alle andere openbare functies die hij bekleedt en zal zijn uniform niet meer dragen. De koningin heeft achter de schermen gedreigd afstand te doen van de troon, als haar man te zwaar zou worden aangepakt. De regering en ook kroonprinses Beatrix vinden dat bepaald minder gewenst, temeer daar dat een flinke smet op de ambtsaanvaarding van Beatrix zou leggen. Koningin Juliana blijft aan en heeft op de eerste prinsjesdag na Lockheed een Bernhard in burger bij zich.

Veel later, ter gelegenheid van zijn negentigste verjaardag, zal de prins zeggen dat hij wat dit betreft toch een schoon geweten heeft.

Andere activiteiten

De prins blijft actief. Zeker voor het Wereld Natuur Fonds en aan de zijde van zijn vrouw tijdens officiële gebeurtenissen. Als steeds filmt en fotografeert hij van alles. Het zijn naast vliegen, golfen, skiën en schilderen zijn belangrijkste hobby's. Na de troonswisseling op 30 april 1980, waarbij Bernhard medeondertekenaar is van de Acte van Abdicatie, onderneemt de prins nog diverse reizen naar de meest uiteenlopende oorden, vooral in het kader van de natuurbescherming, een oprechte passie.

Het wordt na Lockheed en de troonsafstand eigenlijk niet stiller rond de nog altijd kleurrijke prins. Hij onderhoudt de meeste van zijn contacten. Hij komt vooral nog in het nieuws door zijn liefde voor de natuur: niet alleen door reizen en openbare optredens, maar ook door tussen 1987 en 1989 uit eigen zak 1,5 miljoen gulden te betalen aan een ondergrondse organisatie die de illegale handel in hoorns van neushoorns bestrijdt.

De prins haalt de krant ook door onderscheidingen en prijzen te krijgen, zoals de Zilveren Anjer voor zijn inzet voor natuur en cultuur en de Global 500 Award van de Verenigde Naties voor zijn inzet voor het milieu. Verder komt hij in het nieuws door hard rijden: zijn liefde voor snelle auto's (met een voorkeur voor de Ferrari) lijkt nog niet geheel bekoeld.

Oorlogsveteraan

Maar prins Bernhard staat bovenal in de belangstelling door zijn aanwezigheid bij herdenkingen van de Tweede Wereldoorlog, zoals jaarlijks op 5 mei in Wageningen. In 1991 is hij daar, tot vreugde van veel oud-strijders, weer in uniform aanwezig. Het kabinet heeft hem kort daarvoor laten weten dat hij zijn uniform weer zonder toestemming mag dragen. Hij heeft het vertrouwen van de natie in voldoende mate herwonnen. Tussen Lockheed en dat kabinetsbesluit heeft de prins zich twee keer in uniform vertoond. Dat gebeurde in Engeland bij de begrafenis van Lord Mountbatten en bij de 50e herdenking van de Slag om Engeland.

Van de reactie van de prins op de toestemming weer een uniform te mogen aantrekken, bestaan verschillende versies. Volgens de één zou hij hebben gezegd dat de uniformen hem gestolen konden worden, volgens een ander schreef hij een emotionele bedankbrief aan minstens één van de Haagse krachten, een hoge ambtenaar van Algemene Zaken, die zich er sterk voor zouden hebben gemaakt. Later vertelde hij dat hem gevraagd was weer een uniform aan te trekken. Veel oud-strijders hebben zich beijverd voor eerherstel in het algemeen en opheffing van het uniformverbod in het bijzonder. Zo laat de Stichting Verjaardag ZKH Prins Bernhard een beeld in uniform van hem maken dat een plaatsje krijgt bij het hoofdkwartier van de Koninklijke Luchtmacht in Den Haag. Voor zijn 80e verjaardag krijgt de prins van de Vereniging Officieren Cavalerie nog een bronzen beeld als ritmeester der huzaren. Het staat in de Bernhardkazerne in Amersfoort.

De Stichting Eerbetoon ZKH Prins Bernhard organiseert voor elke vijfde verjaardag van de prins een feest op Soestdijk. In 1991 zijn 3000 mensen aanwezig, onder wie Engelandvaarders en dragers van de Militaire Willemsorde. In 1996 wordt dat herhaald, met 2000 veteranen en in 2001 wordt het feestje opnieuw gevierd.

Publicist Harry van Wijnen zorgt in november 1992 voor een stap naar het eerherstel. In zijn boek De Prins-gemaal schrijft hij dat de opeenvolgende kabinetten hun ministeriële verantwoordelijkheid schromelijk verzaakten en de prins nooit bijstuurden. Wel maakten ze dankbaar gebruik van zijn talent als goodwillambassadeur. Dat geldt ook het kabinet-Den Uyl, het kabinet van de Lockheed-affaire, dat Bernhard een jaar daarvoor nog op een geheime missie naar de sjah van Iran stuurde. Sommigen vragen zich af in hoeverre Van Wijnen is gestuurd.

Laatste jaren

Bernhard reist in mei 1993 naar Mauritanië voor een natuursymposium en naar Texas om er een luchtmachtbasis te bezoeken. De energie van de 81-jarige lijkt nog groot, maar in dezelfde maand belandt Bernhard in het ziekenhuis met een bloeduitstorting tussen schedel en hersenen. Een kleine ingreep blijkt nodig.

Sommige kranten storten zich erop alsof de prins op sterven ligt, maar binnen een week is hij thuis. In juli lijkt het erop dat hij niet meer mag vliegen - hij komt niet door de keuring - maar in november zijn er geen medische bezwaren meer. In februari 1994 vliegt hij voor het Wereld Natuur Fonds door Indonesië en moet daar een 'voorzorgslanding' maken omdat er iets aan het toestel hapert. Het zou één van de laatste vluchten van de prins zijn.

Bernhard maakt 11 juni 1994 bekend dat hij met vliegen stopt, omdat hij geen zin heeft te wachten tot anderen hem dat adviseren te doen. Zijn laatste vlucht maakt hij die dag aan de zijde van zijn kleinzoon Willem-Alexander, die de passie voor het vliegen van zijn grootvader heeft geërfd.

Een journalist ontdekt in december 1993 in een bibliotheek in Florida de banden die Bernhard-biograaf Aldan Hatch dertig jaar eerder heeft opgenomen tijdens interviews met de prins. Hij had ze nooit gebruikt. Nu komt aan het licht dat Juliana haar echtgenoot tijdens de Greet Hofmans-affaire de deur had willen wijzen. Verder blijkt dat de financiële situatie van de Oranjes na de oorlog zo was, dat Bernhard zich genoodzaakt zag een levensverzekering op zijn schoonmoeder Wilhelmina af te sluiten.

In 1994 zou de prins tegen het dagblad Trouw hebben gezegd dat hij zich kon voorstellen dat er bij sommige oorlogsherdenkingen Duitsers aanwezig zouden zijn. Later herroept hij dat voor de camera's van RTL-4. Voor dat jaar is verstreken is iedereen dat al vergeten: heel Nederland denkt dat de prins zal sterven. Hij wordt in het Academisch Ziekenhuis in Utrecht opgenomen voor de verwijdering van een darmtumor. Dat gebeurt met succes, maar er treden complicaties op, waaronder een zogenoemde shocklong.

Begin december rijdt koningin Beatrix direct na haar staatsbezoek aan Jordanië van het vliegveld naar het ziekenhuis, zo alarmerend is de toestand van haar vader. Met kerst is het levensgevaar echter geweken en na een maandenlang verblijf in het ziekenhuis kan Bernhard in het voorjaar van 1995 naar huis.

Zijn eerste publieke optreden is op 5 mei tijdens de herdenking in Wageningen. Een paar honderdduizend mensen hebben zich verzameld om hem toe te juichen. Zijn eerste toespraak houdt Bernhard in juni in Amsterdam, tijdens de uitreiking van de zilveren anjers. "Pas wanneer je gevaarlijke situaties hebt doorstaan, leer je de simpele dingen waarderen. Elke dag wordt een geschenk", zegt hij. Bernhard krijgt in september 1995 een eredoctoraat van Nijenrode. De lofprijzingen bij die gelegenheid gaan zelfs de bepaald niet verlegen prins te ver. "Het lijkt wel een grafrede, want dan zeg je ook zoiets."

Journalisten laten de prins niet met rust. In 1995 blijkt dat zijn naam tot zijn huwelijk in 1937 op de ledenlijst van de nazipartij NSDAP heeft geprijkt. De prins ontkent heftig. Zijn vele 'vrinden' zijn niet onder de indruk van het verhaal en parlementariërs maken zich er ook al niet druk over. Als het waar is, heeft hij het in de oorlog ruimschoots goedgemaakt, is de meest gehoorde opmerking. Prins Bernhard is niet meer van zijn voetstuk te krijgen. Ook andere onthullingen, over contacten met Sukarno en over de levering van wapens aan Evita Peron, zorgen amper voor opwinding.

Op 7 januari 1997 vieren prins en prinses in Kenia hun 60-jarig huwelijksfeest. De oude dag van de prins wordt nog wel enkele keren overschaduwd door gezondheidsproblemen, zoals een prostaatvergroting in 1998 en problemen met de ademhaling in 1999. De prins is vlak na de prostaatoperatie aanwezig op het huwelijk van zijn kleinzoon Maurits met Marilène van den Broek. In oktober 1999 klaagt de prins tegenover het NOS-journaal dat het "Slecht, slecht, redelijk slecht" met hem gaat. Hij heeft moeilijkheden met praten.

Kort erop wordt hij opnieuw herinnerd aan de Lockheed-affaire: het tv-programma Reporter wil aantonen dat hij daadwerkelijk een miljoen heeft aangenomen en dat hij heeft gelogen. Op dezelfde dag wordt bekend dat Bernhard en Juliana geen kans meer zien kerstkaarten te versturen. Het ondertekenen van honderden kaarten is het paar te zwaar geworden.

In mei 2000 verwacht Nederland opnieuw dat de prins zal sterven. Een neurologische complicatie en ademhalingsmoeilijkheden zijn gevolgd op de zoveelste operatie. De Koningin blijft tot het ochtendgloren bij haar vader, de pers ligt massaal voor de deur van het ziekenhuis. Twee dagen later meldt de RVD dat de prins de krant alweer heeft gelezen. In de zomer vertrekt de prins voor vakantie naar Italië. Inmiddels gaat het met prinses Juliana bergafwaarts.

Een jaar later worden de voorbereidingen voor zijn zoveelste 5-mei-défilé alweer gemaakt, als het evenement moet worden afgelast in verband met de mond- en klauwzeercrisis. Maar Bernhard hoeft het niet lang zonder zijn veteranenvrienden te stellen. De Stichting Eerbetoon Prins Bernhard organiseert voor 27 juni, twee dagen voor zijn negentigste verjaardag, wederom een ontmoeting met 2000 'makkers' in de tuinen van Paleis Soestdijk.

Hij kondigt aan nog wel vijf jaar mee te willen. Op de volgende 5 mei staat hij weer met rechte rug bij het defilé in Wageningen. In 2003 betaalt de prins de boete van een medewerker van een Albert Heijn-vestiging in Amsterdam, die is veroordeeld voor geweld bij het vangen van een winkeldief.

Open brief

Vechtlustig blijkt hij ook nog in 2004, als hij zich met een open brief in de Volkskrant teweerstelt tegen allerlei aantijgingen aan zijn adres en aan dat van zijn ouders. De prins heeft oud-directeur van de Rijksvoorlichtingsdienst Hans van der Voet onderzoek laten doen en laat op basis daarvan onder meer weten dat het nu wel duidelijk is dat hij nooit bij de nazibezetter naar het stadhouderschap over Nederland heeft gesolliciteerd en dat hij geen zonen in Engeland heeft. Alexia, de aan Bernhard toegeschreven dochter van ene Poupette uit Parijs, laat hij evenwel onweersproken. De prins laat verder weten dat het rapport over de Greet Hofmans-affaire wat hem betreft meteen openbaar mag worden en dat het een schande is dat wordt verteld dat zijn moeder 'Tolle Lola' werd genoemd. Zij verdiende dat niet, aldus haar inmiddels 92-jarige zoon.

Juliana

Zo strijdlustig als de prins in februari nog lijkt, zo breekbaar lijkt hij kort na de dood van prinses Juliana op 20 maart van hetzelfde jaar. Hij is vreselijk overstuur en kampt met lichamelijke problemen. Het wordt betwijfeld wordt of hij naar de uitvaart kan komen. Maar hij vermant zich, komt naar Delft en maakt zelfs de zware gang naar de grafkelder.

Op 5 mei is de prins wederom paraat in Wageningen. Hij neemt het jaarlijkse defilé af ter gelegenheid van de herdenking van de capitulatie van de Duitsers. De prins grijpt het evenement aan voor een demonstratie ten bate van de commando's en hun groene baret, die ze exclusief voor zichzelf willen houden. De prins heeft het défile altijd met een pet en later telkens blootshoofds afgenomen, nu zet hij een groene baret op.

Dezelfde dag wordt bekend dat de prins in 2005 wil stoppen met het defilé in Wageningen, dat jaar komt er namelijk ook een veteranendag op zijn verjaardag: 29 juni.

Half november wordt duidelijk dat de prins heel weinig toekomst meer heeft. Hij heeft kanker bij de luchtwegen. Opereren heeft geen zin.

Dagelijkse nieuwsbrief

Dagelijkse nieuwsbrief
Elke dag rond 12.00 uur het belangrijkste nieuws in uw mailbox?

Achter de lens

Achter de lens
Elke week selecteren we een bijzondere NUfoto en interviewen we de fotograaf.